Chce umrzeć ...

Witam Was wszystkich nie wiem co robić .. Martwię się sama o siebie , gdyż nie radzę sobie z życiem .. Coraz częściej mam myśli takie żeby umrzeć .. kocham Boga , chodzę do Kościoła wiem , że to grzech , ale czuję się odrzucona , niepotrzebna , niechciana .. Trwa to od roku ... Codziennie płaczę nie mogę się pogodzić , że mój ukochany mnie zostawił .. Mam dopiero 18 lat , ale czuję , że to była moja wielka miłość .. jedni pomyślą ,że " mi przejdzie , że tak nastolatki mają " , ale jestem dojrzała na swój wiek ... Jestem ładną dziewczyną nikt mi nigdy nic nie zarzucał co do mojego wyglądu , ale nie chodi tu przecież o wygląd .. W szkole sobie nie radzę nie mogę poprawić ocen .. Wracam ze szkoły z myślą , że na pewno zacznę się uczyć , ale mi się wszystkiego odehcciewa . jestem w drugiej klasie licealnej n, nie długo konczy się rok , a ja nie mogę popraić ocen .. jestem załamana , bo chciałabym wyjść na ludzi , mieć dobrą prace .. Ale cały czas czuję , że nie podołam w życiu .. Czuję się skrzywdzona .. Nienawidzę siebie .. codziennie proszę Boga , aby to się zmieniło , abym nabrała chęci do życia .. Znacie może jakieś lekarstwa na uspokojenie , czy cokolwiek ? pozdrawiam wszystkich czytających . ps. przepraszam za błędy.

Między wyrazem poprzedzającym przecinek a samym przecinkiem nie stawiamy spacji.

Tak samo ze znakiem zapytania i wszystkimi innymi znakami interpunkcyjnymi.

Chcesz żyć. Tylko chcesz aby Cię ktoś docenil i wspieral - a nikt nie spelnia tych oczekiwań - być może dlatego, że nie dajesz szansy? Może zamknęlaś się w sobie? cale życie przed Tobą, możesz być szczęśliwa, próbuj. Kiedyś pomyślisz "boże jaka ja bylam glupia mając te 18 lat" daj sobie szansę, nie poddawaj się.

tylko po co pier.dolisz o jakimś bogu?

W twoim wieku zadne lekarstwa nie sa potrzebne!Jeszcze!Masz moze chwilowe rozchwianie emocjonalne, ale to minie.Z wiekim bedziesz coraz bardziej odporna, bo zycie cie tego nauczy i samo ci nic nie przyjdzie. Na razie musisz sie nauczyc mobilizowac do nauki, bo to jest najwazniejsze.I ja w twoim wieku tez mialem takie nastroje i przez to nie skonczylem zadnej szkoly i tego zaluje.Zebys i ty nie zalowala, ze cos zaprzepascilas w zyciu, wiec sie mobilizuj i moze pogadaj z rodzicami.Niektorzy rodzice potrafia dopomoc!

j chodziłam do psychologa szkolnego , pani była super , musisz poradzić sobie sama ze sobą , walczyć z tym co w Tobie siedzi , uwierzyć ze możesz też do czegoś dojść . Musisz postawić sobie cel , zaplanować coś to pomoże dążyć Ci do naprawy Twojej sytuacji . Wiem dobrze , że to nie jest łatwe . ja tez wierze w boga i modle sie ale nie mozna tylko jemu stawiać za zadanie "Musisz mi pomoc bo w ciebie wierzę ". Wyśpij się dziś , może nawet nie idź do szkoły i pomyśl nad tym co możesz dla siebie zrobić , w czym jesteś dobra , kto pomoże Ci w ocenach , pokazuj nauczycielom , że się starasz i staraj się bo bez szkoły nie będzie sukcesu ! Jest masa ludzi którym się czegoś nie chce , ale trzeba się zmusić bo konsekwencje się ponosi i co za tym idzie nie będzie to przyjemne ... Pomyśl ile ludzi cierpi z głodu , płacze z bólu z braku miłości , ile dzieci nie ma rodzin , umiera ... Wierzę w ciebie , bo warto wierzyć w ludzi

No rzesz... i po co te spacje stawiacie między wyrazem poprzedzającym znak interpunkcyjny a samym znakiem interpunkcyjnym? Nauczcie się pisać :O.

nie ma sensu tu żyć dajmy sobie spokój ja też nie chce tu być, odpisz prosze bedzie nam łatwiej razem odejść prosze