Co byście pomyśleli o facecie, który...

gość pewnie obmyśla krwawą zbrodnię koleżanek ze studiów i woli się udzielac społecznie, żeby sie nie wydało.

z drugiej strony chłopak może być bardzo niepewny siebie i nieśmiały. może ma kompleksy. może się boi odrzucenia i przyjął taką postawę.

Ja też lubię takich ludzi. Tyle, że zazwyczaj łatwiej mi do nich trafić. W liceum zaprzyjaźniłam się z takim jednym gościem. Klasa się z niego śmiała, mówili, że niezła z niego ciota . Ja byłam z kolei chorobliwie nieśmiała, zachowywałam się gorzej niż ten mój kolega z roku. Dość szybko jednak znaleźliśmy ze sobą język i po jakimś czasie nasze kontakty przeniosły się na grunt prywatny. Do dziś się kumplujemy, choć wyjechał do UK i rzadko się spotykamy na żywo. Potem miałam jeszcze kilka takich kolegów, ale jak mówię, była większa chęć wzajemnego zapoznania.

To, co zwróciło moją uwagę, to jego tendencja do garbienia, schylania głowy w dół. Sprawia wrażenie zakłopotanego, czasem staje tak w jednym miejscu i rozgląda się wokół.

jest takim samym wariatem jak ja :)

No, też mi się wydaje, że stoją za tym kompleksy. Chociaż myślę, że wcale nie powinien ich mieć. Jest całkiem fajny z wyglądu, ciekawie się ubiera, zawsze mówi ciekawie i na temat, ma fajne gusta. Szkoda, że o tym nie wie.

czyli chłopak jest po prostu bardzo nieśmiały i niepewny siebie. a jak się uśmiechnęłaś do niego to pewnie pomyślał, że do osoby obok. bądź dla niego miła i staraj się poznać ;) p.s. zaczepił Cię na peronie, bo byłaś sama, w szkole mu brak odwagi

Prawdopodobnie tak. Wtedy, na peronie, kiedy do mnie zagadał, byłam mile zaskoczona. Był wtedy sympatyczny, pytał o mnie, śmiał się, kiedy opowiadałam anegdotę o pewnym wykładowcy. Zrobiło to na mnie tak dobre wrażenie, że po przerwie międzysemestralnej miałam nadzieję na kolejną pogawędkę. Tymczasem tak się nie stało. Nie ukrywam, że widzę w tym trochę swojej winy. Otóż pewnego razu, kiedy przyjechałam po wyniki z egzaminu, zobaczyłam go na uczelnianym korytarzu. Już wtedy czułam, że nie jest mi obojętny i z tego powodu byłam onieśmielona do tego stopnia, że nie zagadałam. No i w efekcie z pogawędki nic nie wyszło. Tak samo zresztą jak potem. Boję się, że odebrał mnie jako chłodną mimozę.

Ogólnie zawsze jak go widzę, to czuję, że odbiera mi mowę. Nie umiem tak po prostu podejść, zagadać. Ostatnio podzielili nas na zajęciach na grupy i tak się stało, że przyłączyli go właśnie do mnie i moich znajomych. Oczywiście jak zwykle siedział zamyślony i tylko od czasu do czasu zerkał w naszym kierunku. W końcu kumpel nie wytrzymał i pyta się : "chcesz coś dodać?", a on popatrzył na niego jakoś dziwnie i spytał : " że co?". Kumpel powtórzył pytanie, a gość speszył się i powiedział : "nic, nic nie chcę dodać".