Czy to już moment żeby iśc do psychoterapeuty?

Nigdy nie byłam mądrą dziewczyną, spędziłam 4 lata w chorym związku, który był fikcją. 2 miesiące temu rzuciłam Go i nie potrafiłam tego już później naprawić. Od tego momentu mam problemy z głową... Pierwszy tydzień to codziennie piłam i imprezowałam. Myślałam, że jest dobrze. Znajomi się denerwowali, bo mówiłam tylko o Nim, ale w końcu mi przeszło. Zaczęłam śledzić jego profil na facebook'u, ale w pewnym momencie go skasował więc zaczęłam jeździć koło jego domu, wypytywać ludzi. Mam takie różne fazy... Raz go nienawidzę, wtedy niszcze wszystko co z nim związane, imprezuje, obrabiam mu tyłek, wymyślam rózne historie. Następnego dnia tęsknię i płaczę, wspominam. Innym razem palę zielsko i wymyślam sobie w głowie jak to by było gdyby wrócił. A potem zjadam wszystko co jest w lodówce i ryczę. W kółko pisze do niego listy których nie wysyłam. Nie chcę się spotykać ze znajomymi, bo wszyscy mnie pocieszają a to mnie dobija. To wstydliwe, ale potrafię zamknąć się w pokoju i mówić.. do niego. Tylko, że jego nie ma. Jak on próbuje się ze mną skontaktować to krzyczę na niego, a potem biore prochy na uspokojenie i idę spać. Czasem śpię caly dzień. Albo oglądam seriale dla nastolatków i wyłaczam mozg.

Jestes normalna, ja robilem identycznie to samo. Jedyne co CI potrzeba to czasu. Mi zajelo to 1.5 roku, chociaz nie "wylizalem" sie w 100%, aczkolwiek udalo mi sie do stopnia w ktorym mozna zyc normalnie.

to juz do psychiatry

Z tym mowieniem to bylo rowniez i u mnie. Codziennie w nocy gadalem "z nia" sam do siebie.

Jak to 1,5 roku? Ja już nie moge, moje życie przypomina koszmar, nie chce mi się ogolić nóg ani wyjść z domu. teraz trwala sesja wiec siedzialam w notatkach, ale prawie wszystko zostawilam na wrzesien bo mam problemy z koncentracja. glowa mnie ciagle boli, moje zycie sie sypie.

ale to takie chore!! ja mowie do niego i nagle zdaje sobie sprawe ze jestem nienormalna i wtedy pisze list... ktory zawsze jest bez sensu, opisuje tylko moj bol. czasem sie tak denerwuje, ze wymiotuje... wyje z bolu i mam ochote rozniesc dom. a innym razem caly dzien spedzam pod koldra... ostatnio poryczalam sie bo zgubilam karte kodow jednorazowych i nie moglam zrobic przelewu, zaczelam tak plakac ze sasiadka przyszla zapytac co sie stalo.

Od rozstania tak mniejwiecej: Przez 2-3 miesiace plakalem codziennie w nocy chocac spac o 4-5 rano. Caly czas tylko myslalem jak ze soba skonczyc, czy tak czy tak. Wg mnie dobrym rozwiazaniem jest pogadanie z innymi o tym problemie, najlepiej z tymi co rowniez doswiadczyli czegos w podobnym stylu. Przez miesiace wchodzilem tylko na jej profil na FB, tak co 10minut patrzylem co i jak czy ma kogos no wszystko. Rowniez pisalem jej listy ktorych nie wysylalem. Trzeba otworzyc sie na ludzi, pewnego razu poprostu powiedzialem sobie "kim ku*** ona jest ze ma mi zwalic cale zycie" i od tamtej chwili wzialem sie w garsc. Ja prawie zawalilem semestr przez nia, rowniez z braku koncentracji. To minie, minie bo wszystko mija. Jak mowilas minely dopiero 2 miesiace, powinnas dac sobie czas. Doskonale pamietam poczatki po rozstaniu, zglupialem.

36698574 jakbys chciala pogadac. Niewiem jak Tobie, ale mi takie rozmowy pomogly, oczywiscie w jakims tak mniejszym stopniu, jednak zawsze mozna sie wyzalic, pogadac:)

tylko, ze u mnie to chyba nie jest tesknota za nim, tylko ja naprawde mam cos z głowa. nasz zwiazek byl caly chory, wiedzialam ze mnie nie kocha. ale przelomowym momentem byl moj pobyt w szpitalu, kiedy przez miesiac nie odwiedzil mnie ani razu. wczesniej zdradzal mnie wiele razy ale udawalam ze jest ok. udawalam, ze jestem super silna i przebrne przez to.

E tam, ja zachowywalem sie identycznie jak Ty 2 miesiace po rozstaniu i teraz juz jest normalnie. Na to potrzeba czasu, szczegolnie jak sie zaagnazowalo sporo czasu,uczuc. Na pewno musisz sie czuc strasznie po tych zdradach, mnie nie zdradzila i bylem bardzo blisko skonczenia ze soba.

idź może jednak na terapię, żebyś się jakoś wygrzebała z tego cyklu: nienawiść/tęsknota/ofiara. sama też pewnie dasz radę, ale im bardziej skrócisz ten etap żałoby i szarpaniny, tym lepiej.

proszę pomóżcie mi...potrzebuję wsparcia i to bardzo http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=4881725

Cóż, spotkałem się z problemem bezsensu rzeczywistości po 30. 10 lat pracy w jednym miejscu, bez perspektyw. Przyznam, że na psychoterapię poszedłem, bo miałem codziennie godzinne sesje myślenia o samobójstwie. Po pomoc zgłosiłem się do facebook.com/psychoterapiaWSzczecinie/ , konkretnie Szarwiło Gabinety Specjalistyczne. Uspokoiłem się, to przede wszystkim. Podjąłem również bardziej specjalistyczne leczenie i teraz jestem w procesie zmiany praktycznie całego życia. Zgłosiłem się na psychoterapię, bo wiedziałem, że coś jest nie tak, ale samodzielnie nie zdiagnozujesz się, nie ma na to szans. Moja terapeutka super ciepła, wrażliwa i taka prawdziwa osoba. Na pewno z powołania pracuje, bo to po prostu widać po pierwszym spotkaniu.

Myślę, że powinnaś pójść na terapie. Nie chce Cię straszyć ale mam taką koleżankę. Jak ją odwiedzamy to jej mama mówi o swoim byłym mężu jakby wciąż tam był. Są 15 lat po rozwodzie...

Gościu, ten temat założony był wieki temu...