ciągły strach przed przytyciem HELP

cały czas o tym myślę, jak tylko coś jem kiedyś jadłam co chciałam i byłam szczęśliwa uwielbiam gotować, smakować, jeść a teraz cokolwiek nie zjem, już się martwię, że przytyję jak się pozbyć tych obsesyjnych myśli???? :( HELP wizyta u psychologa odpada, jestem za granicą, nie ma tu polskich psychologów

taką mam ochotę na coś słodkiego, od kilku dni ale ciągle ta obawa :/ wiem, że mam problem jak się go pozbyć?

może ktoś też tak miał i potrafi mi doradzić jak się wyzbyć myśli o przytyciu??

jedz normalnie jak do tej pory. Od martwienia się nikt jeszcze nie umarł, a od niejedzenia - tak!

będziesz tak myśleć to niedługo powitasz dobrą koleżankę anoreksję

Odchudzałaś się właśnie rezygnując z jedzenia tego co lubisz? Czy z czego to wynika?

i pospaceruj z godzinkę, spalisz. A jak naprawdę nie chcesz przytyć to jedz normalnie (czytaj: nie objadaj się) wszystko gotowane, dużo warzyw, nawet 5-6 razy dziennie, pij 2 litry wody- wsio!

zaczęło się od głupich myśli, że jestem gruba.. a właściwie oglądałam zdjęcia z wakacji z kilku lat przed i ostatnich i się załamałam, tzn z wiekiem zmieniła mi się trochę sylwetka, ciężko mi było to zaakceptować więc sukcesywnie zaczęłam ograniczać słodycze, które uwielbiałam później zaczęłam myśleć o tym, że to co jem może sprawić, że przytyję nie jest tak, że nie jem nic osiągnęłam swój cel, schudłam 6 kilogramów mój mąż powtarza, że jestem za chuda ale wiem, że on woli chudsze tak tak-mam problem z akceptacją z powodu męża, ale o tym lepiej nie gadajmy w każdym razie teraz jak jem kanapkę, to mimo że mam ochotę na dwie, to zaraz ta głupia mysl, że przytyję , no i w konsekwencji jem jedną dozuję sobie jedzenie, staram się jeść te 3 posiłki dziennie czasem dziabnę coś słodkiego ale wciąż te mysli o tym ile to kalorii codziennie rano się ważę ja chyba zeświruję :( kiedyś jadłam paczkę ciastek naraz i miałam wszystko gdzieś teraz zanim kupię ciastka (kiedy to było) milion myśli postanowiłam, że będę jeść tylko domowe wypieki, bo są zdrowsze i owszem zjem kawałek ciasta, babki czasem ale zaraz myśl o tym czy mi nie przybędzie HELP

jest 15:12 zjadłam dzisiaj jogurt, talerz zupy wypiłam dwie kawy ze słodzikiem i mlekiem kiedyś miałabym za sobą już kilka kanapek, dwa dania i coś słodkiego no i posłodziłabym kawę cukrem a nie słodzikiem - i nie zastanawiałabym się czy nie zjadłam za dużo :/

ryby, chudy drób , warzywa i owoce oraz wode :]

ale ja chcę jeść normalnie wreszcie ześć kanapkę z masłem i nie myśleć o tym, że przytyję!! nie chcę się odchudzać, prowadzić diety mam już tego dość czuję się we własnym ciele jak w więzieniu nie mogę zjeśc cukierka bez wyrzutów sumienia :/

z jednej strony wiem, że nie mogę więcej schudnąć, bo będę wyglądać jak szkielet a z drugiej strach przed jedzeniem ja się chyba wykończę

Zacznij normalnie jeść, bo wpadniesz w to bagno i zobaczysz jak przykre mogą być konsekwencje niedowagi Przecież nie możesz całe życie pilnować się, analizować co zjadasz, a mąż powinien wiedzieć, że twoje zdrowie jest najważniejsze

musisz sukcesywnie powiekszac ilosc jedzenia,ja bedac na chorej diecie wrecz glodowce liczylam kalorie,kiedy postanowilam zebrac sie w kupie i sie pozbyc tych natretnych mysli co kilka dni podwyzszalam o raptem 50-100kcal,powtarzalam sobie ze od takiej ilosci nie utyje bo przeciez nawet mojego zapotrzebowania nie zaspakajam, zjadlam jablko wiecej, pol kromki chleba, lyzke zupy i tak co troche podwyzszalam, oczywiscie wazylam sie caly czas nie moglam sie opanowac, po pewnym czasie jak juz doszlam do 1400-1500 kcal staralam sie juz nie liczyc i tak mialam w glowie wiec wybieralam tak zwane bezpieczne produkty nie liczac po pewnym czasie siegnelam po pierwszego wafelka, kawalek zapiekanki, kiedy zauwazylam ze nei tyje uspokoilam sie i w miare zaczelam traktowac jedzenie jak wszyscy.czasami to wraca ale chociaz jakis czas mam spokoj.a powroty z poczuciem winy i strachem sa zwykle jedno- dwudniowe.tak ze powoli nie na sile i powtarzajac sobie ze nic mi sie od tego nie stanie.niestety to jest dosc ciezkie do przejscia.