Co myśleć...

Ponad tydzien temu po prawie 3,5 letnim związku wyprowadziła się ode mnie dziewczyna. W tym tygodniu miałem się jej oswiadczyć. To katoliczka, marianka, wiec wydawało mi się że cholernie poukladana. Po 2,5 latach zdecdowaliśmy się na współżycie bo zarówno ona jak i ja byliśmy siebie bardzo pewni. Były momenty że ją zaniedbywałem, ale kochałem jak nikogo. Nie mogłem uwierzyć że to prawda jak przyjechałem do pustego mieszkania, bez ani jednej jej rzeczy. Próbowałem popełnić samobójstwo, jakimś cudem żyje. Wczoraj jak jechałem przez miasto widziałem ją z innym facetem. W tym samym miesiącu kiedy się kochaliśmy ona zerwała i już ma kogos na oku. Przecież takie zachowanie to wg mnie dno. Wytłumaczcie mi jak z tymi myślami i tym wszystkim dać sobie rade. Nie pojmuje tego.

Najwyraźniej wtłoczyłeś jej penisem diabła do środka.

To ma być śmieszne?

Masz dwa wyjścia : 1) Wróżka Amelia (czy jak jej tam ) 2)Karmelici Bosi AMEN

imperia :D co tam u ciebie słychać,kope lat :)

najwidoczniej kogoś poznała i straciła dla niego głowę i rozum :o tak bywa, nie załamuj się :)

moim zdaniem takich rzeczy nie robi się z dnia na dzień, musiało się między wami wczesniej "psuć"

Regres Czyżbyśmy się nie widzieli 60 lat?:) No ale coś nie widać aby autor tematu był zainteresowany swoim problemem:p

ciesz się, że się nie oświadczyłeś , bo od tego jeden krok do małżeństwa, a potem rozwodu. tak, masz szansę poukładać sobie życie.

Sęk w tym że to z nią miałem sobie ułożyć życie.. Tyle rozmawialismy o tym ślubie. Nie moge dalej uwierzyć.