NIENAWIDZE wlasnego dziecka!!

I nie jest to depresja poporodowa bo syn ma 10 lat, ma zdjagnozowany autyzm. Od jakiegos czasu obserwowalam u siebie narastajaca niechec i obrzydzenie do niego, nie lubie go dotykac i nie lubie jak on mnie dotyka. Nie powiem zeby bylo mi dobrze z ta mysla, wrecz przeciwnie do siebie tez zaczynam czuc odraze ze jako matka nie potrafie kochac swojego dziecka. Czy jest tu jakas matka ktora czula cos podobnego co swojego dziecka?

Bardzo Ci współczuję z pewnością opieka nad Twoim dzieckiem jest dla Ciebie znacznie bardziej absorbująca, uciążliwa nawet niż w przypadku zdrowych dzieci. Może to kryzys, masz wsparcie ze strona męża, rodziny?

to moze jedz nad baltyk i utop go tak samo jak nsieplna miesiąc temu kobieta to zrobila z 3 letnia corką identycznie argumentując ze jej nienawidzi i ze miala jej dość.Wlasnie stąd biora sie takie tragedie :o

madrakamilka nic takiego nie przezylas nie komentuj w taki okropny sposob. No wlasnie, jak u Was w rodzinie wygladaja relacje? Od tego wszystko zalezy..

wiem :( sęk w tym ze nie mialam nad tym kontroli, co innego powiedziec tak kocham cie , kocham swoje dziecko, ale co jesli czuje cos innego?

Paulina 26Poznan kryzys twra 10 lat? niepowazna jesteś :oWidac babka ewidentnie nie radzi sobie z tym dzieckiem i z wlasnymi emocjami, niech lepeij powierzy te dziecko w dobre rece zanim do tragedii dojdzie

Jestes zlym czlowiekiem i wyrodna matka. Tak jest twoj los ze dane ci bylo miec chore dziecko i ten los powinnas z pokora przyjac. Jestes nikim ze w ogole smiesz takie mysli dopuszczac wobec istoty ktora jest twoim dzieckiem. Wstyd.

ja myślę, że to prowo albo galopująca depresja

Przykra sprawa, macie racje dziewczyny że wstyd itp...ale co ona poradzi że tego dziecka nie kocha?

relacje raczej dobre , tyle ze wychowanie dzieci raczej na mojej glowie, co do topienia dzieci to nie zamierzam , chyba nie napisalam tu ze chce go zabic?

Mamo Grzecznego- bede tak komentowac, wybacz, poniewaz mnie to sie w glowie nie misci zeby NIENAWIDZIEC kogokolwiek kto niczego zlego nam nie zrobil, a zwlaszcza dziecka niewinnego i jeszcze tak spokojnie o tym pisac. To pizda nie matka.

wiem, że do takich rodzin, jak Twoja, przychodzą wolontariusze i pomagają w opiece nad dzieckiem trzeba popytać, może dać ogłoszenie najgorsze co teraz możesz zrobić, to być sama

pomaga Ci ktoś??

Aggie - co poradzic? Przede wszystkim zmienic swoje nastawienie wobec dziecka, inaczej na nie patrzec, z troska, miloscia i poblazliwoscia. A ta 'mamusia' sama sie nakreca. Wstyd.

Jesli sie kogos NIENAWIDZI tym bardziej wlasne rodzone dziecko to wiedz o tym ze odraza ,niechec nienawisc prowadzi do tragedi , krzywdzisz emocjonalnie tego chlopca, kto wei czy nie fizycznie zywiąc do wlasnego syna wroga nienawisc pomimo jego choroby .Az sie boje domniemac jak ty go traktujesz jesli g odczuwasz wobec niego szczera nienawisc :o

A sprbuj może ze spacjalistą porozmawiać Są przecież grupy wsparcia dla rodziców dzieci z autyzmem To nie jest prosta choroba i niestety wpływa również na rodziców Jak widać z resztą Myślę że sama sobie nie poradzisz a takie uczucie"nienawiści" samo nie zniknie

No zgodzę się z tym.....ale wierzę że nie jest łatwo z niepełnosprawnym umysłowo dzieckiem. I współczuję:O

hmm, nie zamierzam sie tlumaczyc bo nie po to tu pisalam, za to jak zwykle problemy sa ze zrozumieniem czytaniego, pisalam ze syn ma 10 lat, a nie ze ja go od 10 nienawidze. problem jest od ok roku. nie jest to prowokacja, bo sama uznalabym ja za zenujaca. Za to nie dziwie sie ze jak ktos ma podobny problem to w koncu robi jakas glupote, w koncu u nas jak sie przyznasz ze masz problem i ze sobie nie radzisz od razu cie pala na szubienicy. Rzeczywiscie chyba mamy tylko same matki polki ktore radza sobie idealnie, i nie potrezbuja ani pomocy ani wsparnia, nie maja kryzysow, ani problemow emocjonalnych.

może ona/matka nie jest w stanie zmienić sama tego nastawienia? na kafe już chyba nic mnie nie zdziwi- to nie pierwsza matka, która pisze, że ma dość własnego dziecka

Toksyczna Kobita - masz calkowita racje, ja tez az sie boje nawet myslec jak 'to' traktuje to dziecko, jak jest opryskliwa i nieprzyjemna. I jeszcze cos, piszac to, chce mi sie plakac.

Najlepiej oceniać kogoś samemu nigdy nie będąc w podobnej sytuacji. Wiem jak to jest gdy opiekuje się osobą wymagającej non stop opieki, kimś przewlekle chorym. W pewnym momencie zmęczenie psychiczne i fizyczne jest tak wielkie że ma się wszystkiego dość. Opiekowaliście się np kimś chorym na alzhaimera albo starszą osobą chorą na demencję ? Osobą która ma zaburzenia psychiczne, nie wie kim jest lub jest agresywna ? Wiecie jak to jest gdy bliski krewny was nie poznaje i nie wie kim jesteś ? Ma zmieniony charakter, zachowuje się irracjonalnie. W takich sytuacjach czujesz że ta osoba nie jest krewnym którego znałeś całe życie ale jakimś obcym....Czuje się odrealnienie całej sytuacji i nie potrafi się kochać tej osoby.

macoszyna problemy ma każdy; jedni z sobą, inni z dziećmi... różnie bywa ja pytam, czy ktoś Ci pomaga?

No tak, macoszyno, jak sama piszesz nie zamierzasz sie tu tlumaczyc tylko sobie pytasz na luzaku czy sa tu inne mamusie twego pokroju nienawidzace swoich dzieci. Jestes nikim.

autorko a jego autyzm jest bardzo poważny? jak on się zachowuje na codzień?

ps, dla dociekliwych, nie glodze , nie bije, i nie znecam sie nad nim, ma wszystko co chce, jest czysty i zadbany, poprostu jestem dla niego oziebla, nienawisc -badz inaczej brak milosci nie zawsze musi oznaczac chyba krzywde fizyczna?

Płaczki, co nie przeczytają albo zobaczą, to już ryczą :O Nie męcz siebie i nie niszcz dzieciaka. Oddaj dziecko albo zostaw go z ojcem i sama odejdź.

mały chodzi na jakieś zajęcia, terapię dla dzieci autystycznych?

Lena- zgadzam sie z Toba, prawda jakie to przerazajace ile takich tematow sie nuz tutaj czytalo..cos sie dzieje zlego z tym swiatem ze matki nie kochaja swoich dzieci.

pytam bo przyjaciółka ma syna chorego na autyzm (+masę innych chorób- taka "szóstka" w totolotka im się trafiła :( ) i wiedzę, jak wiele osiągneli terapią

Przestańcie już tak płakać na zawołanie. Autorka pisze, że nic złego mu nie robi. Moze coś poradzicie w takim razie? Bo rada "pokochaj to dziecko" to żadna rada.