mój żałosny problem.

mój problem jest następujący: w zeszłe wakacje doszło do sytuacji, kiedy na wyjeździe pokłóciłam się z bratem mojego chłopaka, jednocześnie w wyniku tego z samym chłopakiem. było to na wyjeździe, więc nie bardzo można było od siebie odpocząć. w trakcie tej kłotni (w sumie nieważne jest kompletnie o co poszło - ważne, że mój partner nie stał po mojej stronie, mimo, że zawsze w towarzystwie ja biorę jego stronę, szanuję to co on mówi itd.) poczułam się kompletnie nieszanowana. wiem, że to jest co najmniej dziecinne, ale za cholerę nie mogę sobie z tym poradzić. niby sytuacja po powrocie do domu została wyjaśniona, ale jednak przez te parę miesięcy gdy np pojawiają się jakieś foszki którejś ze stron, albo i kłótnie, to ZAWSZE, ale to zawsze przypomina mi się wyżej wymieniony incydent i związany z nim żal. ma któraś tak może? jak sobie z tym poradzić? zdaję sobie sprawę, że ludzie mają gorsze problemy, no ale na prawdę, nie mam pomysłu jak się od tego uwolnić.

Najnormalniej w świecie straciłaś zaufanie do swojego mężczyzny. A co za tym idzie - poczucie bezpieczeństwa. Może podświadomie obawiasz się tego, że w analogicznej sytuacji nie będziesz miała w nim oparcia, zostaniesz sama. Nie tak łatwo jest się od tego uwolnić. Taki strach nieźle potrafi utrudnić życie. Znajdź chwilę i pomyśl, czy to dlatego tak ciągle owa sytuacja do ciebie powraca. Jeśli tak, to powinnaś o tym porozmawiać z facetem. O TYM, że tamta sytuacja sprzed kilku miesięcy podkopała twoje zaufanie, odebrała poczucie bezpieczeństwa itd.

tylko właśnie nie bardzo mogę z nim o tym porozmawiać - on sądzi, że sytuacja została wyjaśniona zaraz po powrocie, jednak podczas tamtej rozmowy było raczej wyjaśnienie dlaczego oboje tak się zachowywaliśmy, on bardziej widział w tym moją winę, ja jednak nie potrafiłam pojąć jego argumentów, twierdzę, że to on zachował się nie fair. w rezultacie mieliśmy nie wracać do tego tematu jako sprawę, którą należy puścić w niepamięć, bo jest nie do rozwiązania. więc gdybym zaczęła mu tak gadać - wyszłoby na to, że "proszę się o przeprosiny" lub coś w ten deseń. aha i jeszcze była taka sytuacja, że podczas którejś kłótni prawie zaczęłam mu to wypominać, skończyło się jednak na jednym zdaniu. dopytywał o co mi dokładnie chodziło, jednak ucięłam stanowczo temat, tłumacząc, że mnie poniosło i to nie jest ważne.

w rezultacie mieliśmy nie wracać do tego tematu jako sprawę, którą należy puścić w niepamięć, bo jest nie do rozwiązania. Ta sprawa jednak zaważyła na twoim do niego stosunku. Ta nieufność, lęk, siedzi ci gdzieś za uszami i męczy. I będzie męczyło, dopóki tak naprawdę tego sobie nie wyjaśnicie. Czy raczej, dopóki ty nie powiesz, coś się w tobie zmieniło po tamtej sytuacji. Kochana, tego zamieść pod dywan się nie da. W końcu zamieni się to w obsesję i związek się rozwali. Facet powinien stać murem za swoją kobietą. Ewentualnie pozostać biernym widzem (w sprzeczkach z rodzinnymi równolatkami). Moim zdaniem powinnaś go uświadomić o swoich uczuciach, obawach. Brak zaufania do partnera = początek końca.

dzięki, za odpowiedź. na pewno sobie to przemyślę. jeśli ktoś inny chciałby się wypowiedzieć, to byłoby mi miło :p