wykończona psychicznie

Może i zaśmiecam to forum, ale nie mam z kim o tym porozmawiać. Moi rodzice uważają mnie za nieudacznika z tego względu, że nie umiem znaleźć pracy, a przecież oni w moim wieku (mam obecnie 21 lat) byli już samodzielni finansowo. Jestem na 3 roku studiów dziennych, nie mam problemów z nauką (zdobywanie wiedzy zawsze sprawiało mi przyjemność i poczucie satysfakcji), lecz mimo wysokiej średniej nie dostałam stypendium naukowego - kolejny argument do szyderstw. Należy dodać, że naukę finansują mi dziadkowie ("finansują" w sensie, żeby starczyło na ksero i dojazd). W przyszłym semestrze chciałam wziąć drugi kierunek, by zwiększyć swoje szanse na rynku pracy, ale już nie widzę w tym sensu... Codziennie słyszę, że do niczego się nie nadaję. Może mają rację... ;(

ty jestes nieudacznikiem, to ja juz w ogole jakis dramat, 26 lat i nigdy nie pracowalam

Cholernie się staram, ale mi nie wychodzi. Mam ochotę rzucić tym wszystkim i uciec tak jak stoję... Rzeczywistość, która mnie otacza to jakieś śmierdzące, parchate, odrażające bagno.

myślę, że twoi rodzice mają jakieś wypaczone pojęcia jeśli się uczysz to jest ok smutno o tym mówić ale oni chyba chcą się już pozbyć ciężaru utrzymywania ciebie więc dlatego tak pieprzą

zdobycie dziś papierka to nic szczególnego, ja sama ukończyłam politechnike i się z tym nie obchodzę, bo to dziś nikogo nie obchodzi. rób swoje i szukaj pracy

lord stront+ też tak sądzę. Chyba moim jedynym wyjściem jest kredyt studencki i wyprowadzenie się. Ale chyba zaczęłam im wierzyć.