Zauroczona terapeutą:(

Witam. Mniej więcej od trzech tygodni chodzę na terapię grupową. Prowadzi ją pewien młody psycholog. Nie ukrywam, że bardzo go polubiłam - facet jest bardzo empatyczny, przyjacielski i idealnie sprawdza się w roli motywatora i powiernika. Właściwie to już podczas pierwszej rozmowy wywarł na mnie spore wrażenie, ale myślałam, że to chwilowe - byłam zakochana w koledze ze studiów. Teraz jednak widzę, że powoli przeradza się to w pewnego rodzaju zauroczenie. Ciągle o nim myślę, wstydzę się przy nim mówić o osobistych sprawach, nienawidzę, gdy na mnie patrzy lub się uśmiecha. I to jest moim zdaniem zgubne. Przez to, co się dzieje, dodatkowo się stresuję na terapii. Boję się mówić o swoich problemach, mam problem z okazywaniem emocji, obawiam się, że źle wypadnę, przekonana, że jestem totalną ofiarą losu i kretynką. To straszne. Tak bardzo chciałam iść na terapię, pokonać depresję i fobię społeczną, ale w tej sytuacji... Co robić? Będę wdzięczna za rady.

A, jeszcze jedno : on jest żonaty:( Chyba zwariuję:(

Zazdroszcze ci tej terapii. Sama bym poszla bo tez cierpie na fobie spoleczna a nie mam takiej mozliwosci bo mieszkam za granica i dopiero ucze sie jezyka. Ja na twoim miejscu postaralabym sie odciac od tych uczuc do terapeuty i skupic na terapii. Jesli jest to niemozliwe to moze zapisz sie do innej grupy.

Kurcze, to sie bardzo czesto zdarza. Sama przez to przeszlam, facet byl empatyczny, inteligentny, przyjacielski, jak zaden inny...ale kobieto, wysluchanie i doradzanie to jego praca.

Poradziłabym zmienić terapeutę, to chyba jedyne słuszne rozwiązanie. Jeśli jesteś nieszczera na terapii, może ona po prostu nie dać efektów. A facet żonaty... nie ma co się szczuć jego "widokiem"

Niestety nie ma takiej możliwości - tylko ta grupa mi pasuje.

Tzn. staram się nie myśleć o jego obecności i skupiam się na tym, jak rozwiązać swój problem. Po to w końcu jestem na terapii i nie wyobrażam sobie, gdyby coś innego przysłoniło ten cel. Póki co szczerze mówię o swoich rozterkach, ale też często przyłapuję się na tym, że po zwierzeniach czuję się okropnie. On taki fajny, inteligentny, a ja taka nieudana, zagubiona...

To jest jego praca i on jest mily, zebyscie mieli dobry kontakt ze soba. Skup sie na terapii i na tym jak bardzo jest ona dla ciebie wazna. Ja mysle, ze terapia w tej sytuacji bedzie skuteczniejsza. Bo przelamujesz wiekszy wstyd otwierajac sie przed fajnym terapeuta.

z góry przepraszam za dosadność mojej wypowiedzi i jej kontekst ale... czasem najlepiej napisać dosadnie! potraktuj sprawę przedmiotowo! czy mężczyzna idąc do prostytutki zastanawia się czy ona faktycznie jest taka miła?! Ty tam nie chodzisz dla przyjemność tylko by uporać się z problemem! a jak masz to zrobić skoro zamiast rozwiązywać jedne tworzysz następne?