czego się spodziewać?

W tym m-cu skończyłem 27 lat. Nigdy nie miałem dziewczyny. Chciałbym to zmienić i zacząć spotykać się. Nie jest to proste, zacząć w tym wieku wszystko od nowa. Jakiej reakcji mogę się spodziewać od potencjalnej dziewczyny? Nie mam żadnego doświadczenia w tym zakresie ( żadnego seksu, pocałunków). Co zrobić, żeby jakoś się nie skompromitować? Wiem, że te dylematy bardziej przystoją nastolatkowi, niż osobie w moim wieku, ale cóż, jak się przespało jakoś 10 lat życia to potem nie jest łatwo wyjść do ludzi.

przeciez nie ma schematow, ze na spotkaniach trzeba robic tak i tak. Wszysstko przychodzi spontanicznie. Najpierw wyhacz dzieczyne do spotykania.

eh kolejna prowokacja

to nie jest żadna prowokacja. Naprawdę opisuję tu moją sytuację. Może nie jest to zbyt częste, ale na pewno jest jakaś grupa osób, która jest w sytuacji podobnej do mojej.

up

wiem, że nie ma gotowych recept, ale może coś poradzicie, co zrobić, żeby się nie skompromitować przy pierwszym spotkaniu. W jakim przedziale wiekowym szukać potencjalnych kandydatek ( w moim wieku, młodsze)?

Na pewno nie mów, że jesteś prawiczkiem. Po prostu nie mów o tym, co było.

no raczej o tym nie będę mówił, ale w takich sytuacjach coś tam zawsze się mówi o przeszłości, a ja o czym będę mówił. To samo chyba jakoś wyjdzie.

wiem, że to głupie, ale wstydzę się tego swojego stanu. Bo to tak jakbym do tej pory w ogóle nie prowadził życia.

up

Zrób cokolwiek w tmy kierunku nawet jak sie zbłaźnisz ( w co wątpie, przecież już masz swój rozmum) to bedizesz się uczył jak to jest, nie możesz się bac porażki bo nic nie wskórasz może jakiś portal randkowy? (chociaż nie wiem jak tam jest)

avedave: tak? Nie wiedziałem o Twoim przypadku ( tzn. o Tobie). Ale serio mam ten sam problem. Jak planujesz coś zmienić? Może wymienimy się doświadczeniami? karr: To że się jest w pewnym wieku, to nie znaczy, że ma się jakieś umiejętności samo przez się. Jestem na tym polu dużo mniej sprawny niż niejeden siedemnastolatek. Tak jest niestety i tego się boję.

Ave Dave: szkoda.Ja doszedłem w swoim życiu do takiego momentu, że wiem, że jeżeli w najbliższym roku nic nie zmienię, to już do końca życia pozostanę w moim stanie, czego nie chcę.

Ave dave: rób jak chcesz. Ja już mam dosyć samotności i chcę zacząć spotykać się z dziewczynami, bo uważam, że dopiero wtedy będę w stanie żyć pełnią życia. Jak będziesz czekał jeszcze parę lat, to się możesz nie doczekać.

Jakbym się z Tobą spotkała i przynałbyś się do tego, że nikgo nie miałeś, to myślę, że chciałabym się po prostu dowiedzieć dlaczego tak wyszło. Ja pierwsze doświadczenia zdobywałam po 19stce i moje otoczenie bardzo mnie wyprzedzało w tej kwestii. Ja się źle z tym czułam. Też bałam się reakcji. Ale nie były negatywne. Ale u mnie potrzeba bliskości była silniejsza niż strach przed kompromitacją. A moje rady. Po prostu słuchaj uwaźnie, zadawaj pytania. Jakoś pójdzie jak będę już pierwsze koty za płoty ;)

zawsze można zwalić na pracę, na obowiązki. W takiej sytuacji na podryw mogliby się zdobyć dopiero...emeryci. Przyznasz, że brzmi dosyć groteskowo.

no tak ale: no widzisz, piszesz o sytuacji, gdy miałaś 19 lat, ja już mam 8 więcej. Ale nic: dzięki za miłą reakcję z Twojej strony. U Ciebie początki były wymuszone jakby przez wpływ otoczenia. W moim wieku tych wpływów już prawie nie ma. Może to i dobrze.

moze idz na dyskoteke, poznaj jakies mlode 17-18 latki, nabierzesz doswiadczenia

myślałem swego czasu o młodszych dziewczynach, chociaż może nie o 17-letnich, bo to jednak chyba trochę za mało. I może niekoniecznie na dyskotece, bo jakoś nie odnajduję się w takich środowiskach.

ja raczej się nie obawiam, że ktoś będzie chciał mnie wyswatać lub wmówić, że jestem egoistą. To moje życie i to ja podejmuję w nim decyzje.

może jakieś dziewczyny się wypowiedzą, bo szczerze mówiąc, to na ich głos tutaj liczyłem.

jak już kogoś poznasz, to będziesz wiedział co masz robić.Każdy jest inny i tu nie ma odpowiedzi na Twoje pytanie.Każdy z nas ma różne doświadczenia, ale dziwi mnie to, że nigdy nie interesowała Cie żadna kobieta na tyle, że chciałeś ją poznać bliżej

Nic nie było wymuszone. Byłam bardzo nieśmiała i generalnie uciekałam od facetów. Ale jak skończyłam 19 lat, to zaczęłam się powoli ogarniać, przełamywać i umawiać na próbę. Bardzo chciałam być w końcu z kimś blisko, dzielić codziennosć, byłam bardzo zdeterminowana, żeby kogoś poznać, nie dlatego, że inni mieli doświadczenia, a dlatego, że sama tego bardzo mocno chciałam. Nabrałam pewności siebie i było coraz łatwiej. Jestem tak jak Ty dość specyficzną osobą, mało towarzyską. I trochę dochodziłam do tego, że kogoś podobnego powinnam szukać, bo inaczej będę się męczyła. Że nic na siłę. To nie jest tak, ze kogoś poznajesz i... żyli długo i szczęśliwie, chyba, że masz bardzo dużo szczęścia w życiu:) I wiedziałam o tym od początku. Dlatego myślę, że słusznie uważasz, że to czas ostateczny, żeby się ogarnąć.

agnet: wiesz, w pewnym wieku to się jednak oczekuje, że chłopak wie jak się zabrać za pewne rzeczy. Stąd boję się kompromitacji. N a początku zawsze idzie to wszystko sporo gorzej, niż później.

ale wiesz co: inaczej takie rzeczy przychodzą jak się ma 19 lat, a inaczej jak się ma tych lat 27. Sama chyba rozumiesz. Moje rówieśniczki są albo po wielu przejściach, albo mają męża i dzieci. Gdzie ja do nich.

no cóż, poznac kogoś możesz wszędzie, autobus, praca, sklep, internet naprawde gdziekolwiek, facet musi być pewny siebie i musi wiedzieć czego chce

agnet: no niby tak, ale jak się tego nie zrobiło przez tyle lat, to teraz naprawdę nie wiem, jak zacząć.

nie wiem dlaczego, ale dziwnie się czuję będąc prawiczkiem w wieku 27 lat....

raczej nie rob sobie zludzen, ze przez najblizszy rok twoja sytuacja sie zmieni, ja sobie tak co roku naiwnie dawalam nadzieje i jest tak jak do tej pory

a Tobą nie interesowały się nigdy jakieś kobiety/dziewczyny? w szkole np ?