Czy to normalne według was?

czy normalne dla was jest to,że 17 latka nie ma zadnych znajomych,nie ma z kim porozmawiac,do kogo napisac smsa,doslownie NIKOGO(z wyjatkiem 1 znajomej w szkole),nigdy nie byla w zwiazku,miala z 3 kolezanki w ciagu calego zycia.to normalne czy jestem pierdolnieta?tylko prosze nie robcie sobie jaj...

normalne, zdarzaja sie takie jednostki :)

Jak najbardziej normalne, aczkolwiek smutne i przykre. :(

no wlasnie smutne.+matka niezrownowazona psychicznie.wiem,ze nie mam najgorzej,ale jak sie nie ma ani troche wsparcia to mozna pierdolca dostać.i uprzedzajac pytania: nie,nie jestem smetnym emo.na zewnatrz wygladam na wesola dziewczyne :O moze nie tyle wesola co na rozhisteryzowana,ale mniejsza z tym.czasem juz nie mam sily

dla mnie to trochę nienormalne. Rozumiem mieć mało znajomych ale w ogóle?!

wogole nie mam.ani jednej osoby z ktora moglabym gdzies wyjsc.kiedyś mialam jedną osobe,ale wszystko poszlo w pizzdu i zostalam sama.najsmutniej mi jest jak widze grupki ludzi w moim wieku ze znajomymi,podczas gdy ja ide sama do domu i uciekam w moj wielki wlasny swiat.zalosne :(

up:(

To zamiast płakać weź się w garść i poznaj ludzi. I Twoja matka nie ma tu nic do rzeczy - jak się chce to można.

wydaje mi się ze powinnas sie udac do jakiegos psychologa,bo to raczej nienormalne,no chyba ze tak sie dzieje z własnego wyboru..

wspolczuje Ci.. ja podobnie mialam.. w szkole to tylko z jedną kolezanka trzymam, z kilkoma rozmawaiam. Gdy jestem w domu to nie mam do kogo wyjsc, imprezuje czasami..glownie w domu przebywam,straszne nudy..zadnych wypadow.. nic.. czasami sie tylko cos zdarza.. nudne zycie..

ja w LO nie mialam w ogole zadnych znajomych. Juz zaczynalam myslec, ze to ze mna moze jest cos nie tak - ale zaczely sie studia. I zmienilo sie cale moze zycie ;)

psycholog nie jest potrzebny. Czasem to z otoczeniem jest cos nie tak, nie z nami. A na sile nie ma co sie socjalizowac!

Ja w wieku 17 lat bylam mniej dojrzala emocjonamlnie od reszty, mozna powiedziec. Blizej mi bylo jeszcze do lalek niz do cpania, palenia, imprez, seksu itp... A tak wygladala rzeczywoistosc wsrod "kolegow i kolezanek" z klasy. W ogole nie mialam ochoty z nimi przebywac. 4 lata LO wymazalam w wiekszosci z zyciorysu ;) Zreszta kolejne lata mi je w zupelnosci zrekompensowaly ;)

jak mam poznac ludzi,skoro matka nie wypuszcza mnie z domu?jestem niepełnoletnia i ona jest za mnie odpowiedzialna,a skoro nie wypuszcza mnie z domu,nie moge nawet siedziec na kompie ile chce (tylko w piatki) ,nie wolno mi ogladac tv itp itd.matka ma wbrew pozorom duzo baaaardzo do gadania. powiem wam,ze bylam jakis czas temu u psychologa szkolnego (taa,specjalista od 7 bolesci) i na 1 spotkaniu od razu wywalila mi tekst w stylu "teraz jestes jeszcze mloda,trafisz do bardzo dobrych specjalistow,potrzebowalabym skontaktowac sie z twoją mama,trafilabys do dobrego osrodka" miala na mysli psychiatryk :O i dodala,ze potrzebna mi jest dlugoterminowa terapia i leki :O PO 1 SPOTKANIU!!!podczas gdy nie powiedzialam praktycznie nic o sobie :O w szkole wlasnie trzymam sie z 1 dziewczyna.ciagle siedze w domu i jedynie chdoze do szkoly/na korki..

Tyle tylko, ze mam swietnych rodzicow. Wspolczuje matki :( Ale niedlugo pojdziesz na studia i zmieni sie wszystko! ;)

zeby dotrwac do studiow,musze przetrwac do konca roku i do nastepnego tez,nie zabic sie:O rodzicow mam hujowych.zeby chodziaz to bylo ok,a tak to nie mam nic procz samej siebie,wyobrazni i muzyki

Ty, wyobraznia i muzyka to wystarczy ;) pomysl sobie - przezylas 17 lat. To co to jest jeszcze 2! ;)

przezylam 17 i mam serdecznie dosyc :O z tym tez,ze teraz czuję sie w miare dobrze bo czeka mnie cos wspanialego za 2 miesiace,ale gdy to juz sie wydarzy to na nowo zostane sama z pustką.i to mnie przeraza :( a pozatym,co zmienia doroslosc?to tylko papier i więcej lat,no i ta oficjalna "wolność".nie mam gwarancji ze kogos poznam,tak samo jak nie mam gwarancji ze nikogo nie poznam.ale co jest bardziej prawdopodobne,bazując na mojej przeszlosci... :(?eh :(

o kand D rozbic to powinnas z nadzieja patrzec na to nowe ;) Cokolwiek by sie nie stalo cos sie zmieni na pewno ;)

kant - oczywiscie ;)

wiesz co ci powiem?czuję sie momentami szczesliwa,o ile matka nie zaczyna mi truc wyzywac mnie i rozpierdalac mi samooceny,na ktora sobie ciezko pracuje.np dzisiaj 2h darla sie,ze jestem tepa idiotka i ogfolnie ze mnie szydzila,podczas gdy ja codziennie stoje przed lustrem i mowie sobie,ze wygladam dobrze,jestem dobrym czlowiekiem itp,a ona mi to rozpieprza w sekundę.nienawidze tego :(