Chyba mam depresje od kilku lat :(

Tzn tak mi sie wydaje , widze co ze mną sie dzieje. Mam 22 lata , wszystko zaczęlo się kilka lat temu , poczatek gimnazjum , utrata najlepszej przyjaciółki , nowa szkoła ,odtrącenie przez kolezanki i reszte klasy/szkoly. W szkole średniej było tylko gorzej. Siedzialam wlasciwie caly czas w domu , jesli wychodzilam to na rower czy spacer sama... Zdałam mature , nie poszłam na studia, rodzice myslą ze jednak studiuje :( Dlaczego nie poszłam ? Ze strachu ze znów bedzie tak samo , wiem ze uczelnia to miejsca gdzie teoretycznie powinnam zdobyc wiedze ,ale nie ukrywajmy ze nie samą nauką czlowiek zyje ... w gimnazjum jako małolata nabawiłam się kompleksów ,pozniej jak wspomnialam było gorzej ,samoocena poszła w dol. Po prostu bałam sie ,że znow bede tym popychadłem ktorego nikt nie lubi , a jest potrzebny gdy brakuje pieniedzy czy czegos do ''spisania''. Mam chyba fobie spoleczną, nienawidze ludzi w swoim wieku i młodszych , gdy widze grupke dziewczyn w centrum handlowym mam łzy w oczach ,staram sie nie patrze, mysle o czym innym ,podnosi mi sie ciśnienie,zazdroszcze im zwyczajnego zycia ktorego ja nie miałam...Ostatnio jechałam autobusem do pracy , 3 młode dziewczyny ok 18-19 lat rozmawiały o imprezie ktorą organizują ,w pracy byłam rozdrazniona, wieczorem wracalam i widzialam znow jakies dwie nastolatki ,tym razem zazdroscilam im urody ,ze są mlodsze ode mnie i wszystko przed nimi a ja sie starzeje, juz nie jestem młoda tylko dorosła, ''kobieta'' ,wpadłam w szał, bluzgałam sama na siebie i znów zaczęłam zaglądac do kieliszka :( Często mysle o śmierci ,nawet sie jej nie boje ale ciagle licze ze moje zycie sie zmieni. U psychiatry czy psychologa nigdy nie byłam i raczej nie pojde. Nie wierzę ze mi pomogą po tym co czytam w Internecie ( moj jedyny kontakt z ludzmi i cała rozrywka) . Nie chce brac zadnych leków z myslą ze i tak depresja wroci. Przyczyną mojego stanu jest zerowa samoocena i brak jakichkolwiek znajomych,przyjaciół. Pracuje (jestem najmłodsza ,tutaj wszyscy są po 30stce) ,na weekendy jezdze do rodziców i wciskam im kit jak to mi idzie na studiach :O Moja młodsza siostra chyba domysla sie ze kłamie ale nic nie mowi. Nie wiem co dalej

skoro nie chcesz isc do psychologa albo psychiatry to moze skocz z dachu

choooj z tobą

ja mam podobnie,latwego dziecinstwa nie mialam i teraz mam jakby uraz,awershe do dziewczyn w moim wieku (25 l), ktore cos osiagnely a juz jak slysze ze rodzice im pomagali to sa u mnie skreslone od razu..moze to dlatego ze ja nigdy nic nie mialam (cuychy, kosmetyki, korki itp nigdy) ojciec alkoholik ,mama zmarla i sie mna nikt nie interesuje.zazdroszcze kazdemu wszystkiego, kazdej rzeczy,mama faceta a jak jego siostra idzie z mama na zakupy i dostanie od niej kilka ciuow czy kosmetykow to ja becze caly dzien potem,taka samo jak moj faet ja gdzies zabierze albo jej cos da-to mu robie awanture bo jestem zazdrosna.

DepresjA.W - idzie wiosna, będzie lepiej, dobrze że masz pracę, może kogoś poznasz, będzie wielka miłość itd. ...... myśl pozytywnie - inni mają gorzej tylko się do tego nie przyznają ( córka znajomego skończyła studia i zachorowała na raka - to jest dopiero nieszczęście) Życzę Ci więcej optymizmu, zdrowia, miłości i wiary

Pierwsze co powinnaś zrobić to porozmawiać z rodzicami. Powiedz im prawdę i poszukaj pomocy. Jesli jesteś z okolic Warszawy to polecam http://leczyc.pl/, pracuja tam fachowcy którzy radza sobie z każdym przypadkiem, nawet tym najcięższym.

Dobrze, jeśli wybierzesz się do jakiegoś psychologa. No i oczywiście powiesz rodzicom, że jednak nie studiujesz albo przestałaś studiowac. Bo w ten sposób pogrążasz się jeszcze bardziej. Możesz też, żeby jakoś normalnie funkcjonować, kupić jakieś tabletki. Ja polecam Ci np. http://www.vitalab.pl/302,5-htp.html. Sama ich nie stosowałam, ale znajoma tak. I naprawdę jej pomogło, a cały czas chodziłą przybita i nic jej się nie chciało. Trzymaj się.

Miałem depresję, ale chyba dobrze się maskowałem w pracy. Sam w domu wpadałem w jakieś melancholie, cofałem się myślami w przeszłość i nie potrafiłem żyć do przodu. Doszedłem do wniosku, że przyczyną jest niskie poczucie własnej wartości. W kontakcie z ludźmi nie potrafiłem podtrzymać rozmowy. Nie wiedziałem o czym mówić. Jedynie z najbliższymi nie miałem tego problemu. Jestem osobą wykształconą, ale nie potrafiłem zrozumieć ani skupić się na tym co ktoś do mnie mówi. Dobrze uczyłem się jedynie samodzielnie. W kółko zapominałem. Niby inteligentny a w oczach innych wychodziłem na idiotę. Pomogło mi oczyszczenie aury ze strony http://energiaduchowa.pl

Koniecznie potrzebna Ci pomoc psychologa i to dobrego!Ja długo szukałam psychologa dla swojej siostry które miała depresję i w końcu znajoma poleciła nam panią Jolantę Szczepaniak!To był strzał w 10!Super kobieta!Wyciągneła moją siostrę z depresji dość szybko i zaczeła żyć-tak jak kiedyś!

Mówisz, że nigdy nie pójdziesz do psychologa, ale może jednak warto... Nie poradzisz sobie sama ze swoimi problemami. A dobry specjalista na pewno ci pomoże. Jeśli jesteś z Poznania lub okolic to spróbuj w Ośrodku Rozwoju Osobistego Przystań są tam super psychologowie, którzy pomogl mi z podobnym problemem.