Niechciani adoratorzy

Jak taktownie i kulturalnie dać do zrozumienia mężczyźnie, że jego starania są daremne? Że robi sobie niepotrzebne nadzieje i szkoda czasu na zaloty do nas?

Niestety ale aluzje , sugestie tutaj nie pomogą. Trzeba powiedzieć wprost.

i stanowczo tak zeby zrozumial, bez klamstw bo pozniej wyjdzie jeszcze gorzej

"Nieprawdopodobna historia prosto z Los Angeles! Mieszkaniec południowej części miasta - 29 letni Charles Andrews - sam się porwał! Na tym nie koniec! Mężczyzna sam za siebie zażądał okupu! Został aresztowany przez policjantów w chwili, kiedy odbierał okup za porwanie samego siebie. Teraz policja ma związane ręce - jeśli zamknie porywacza, zamknie też ofiarę porwania! A porwany ciągle żąda, aby porywacza ukarać! Cała sprawa jest niezwykle skomplikowana i po prostu szalona." :D

Prosto z mostu, ale z kulturą.

Sprawa ogólnie wygląda tak. Mam w pracy takiego znajomego. Mieszkamy w tej samej dzielnicy, więc dość często zdarza się, że jeździmy tym samym autobusem. Nie powiem, gościu jest sympatyczny, wygadany, uprzejmy, można z nim pogadać o różnych sprawach. Byłby z niego zacny kumpel, gdyby nie to, że od ponad tygodnia on ciągle za mną chodzi. Tutaj chce mi pomagać w obowiązkach, innym razem czeka na mnie po pracy (choć ma możliwość jechać wcześniej), potem z kolei upiera się, że wysiądzie na tym samym przystanku co ja i jeszcze odprowadzi pod dom... Propozycje spotkań w kawiarni też oczywiście były. Szczerze powiedziawszy, czuję się niezbyt komfortowo w tym stanie rzeczy, no i chciałabym ukrócić dalsze tego typu zabiegi. Zarazem boję się, że zrobię mu przykrość, bo wiadomo, że każdy ma swoje emocje, więc zależy mi na byciu subtelną w tym względzie.

Co myślicie o tego typu sytuacji? Czy to ja jestem zbyt zamknięta, że nie przekonują mnie jego starania, czy też raczej on zwykle się narzuca?

Miałam takiego jednego znajomego na studiach, z tym, że to początek znajomości był(nigdy się nie spotkaliśmy prywatnie specjalnie). Generalnie ja się nie zorientowałam jak mocno on się wkręcił bo błędnie odbierał moją uprzejmość, i koniec końców poczuł się olany i urządził mi poważną rozmowę. Tak więc radzę szczerze pogadać po prostu od razu, bez przedłużania.

Takie życie, że odtrącenie sprawia przykrość, ale w takich przypadkach należy sprawę wykładać prosto: "Nie interesujesz mnie jako mężczyzna tylko jako przyjaciel/kolega/znajomy z pracy." To samo tylko w odwrotną stronę można powiedzieć kobiecie. Różnica jest taka, że on pokryję ranę uśmiechem i zerwie kontakty, ona obrazi się śmiertelnie i będzie szykować zemstę :P

Tygodnia? Za mną taki jeden łazi od półtora roku :O już nawet kiedyś miałam ochotę zgłosić na policję, ze mnie nęka :O

Powiedziec wprost, ale z taktem.