czy jestem przewrażliwiona?

on 32, ja 30.

"wszystko co o nim napisałaś świadczy o tym, że on ma kompleksy i brak mu pewności siebie" ho ho, cóż za odkrycie z głębin wiedzy psychologicznej :D wszystko co napisała świadczy o tym, że koleś nieustannie ją poniża, traktuje jak tymczasową dziurę do bzykania i eweidentnie nie szanuje. no ale przecież jest taki supersiasty, bo ma ładne oczka i fajną furę, buahahah :D

"ja 30" a dylematy masz jak licealistka. cóż, będzie już tylko gorzej. zidiocenie z czasem tylko postępuje.

to bardzo niedobrze rokuje, jesli mialabys mniej lat to oki. nie widze tego dobrze, nawet mozesz wpasc w powazna depresje. papapa

Na serio macie tyle lat czy to podszyw? Jak dlugo se soba jestescie? Ludzie w tym wieku przynajmniej mieszkaja ze soba i planuja slub. A wy sie "spotykacie" tylko i w dodaku on ma czas na kolezaneczki... Wybacz moja droga, ale to bardzo zle rokuje Waszej relacji. Niestety on prawdopodobnie traktuje Cie jak kolejna panienke w jego zyciu, to typo lovelasa i juz sie raczej nie zmieni. Na Twoim miejscu zakonczylabym ten zwiazek i poszukala kogos bardziej odpowiedzialnego i angazujacego sie w zwiazek.

zeleczek, tak to prawda zidiocenie z czasem postepuje, wiec pilnuj sie dziewczyno, bo masz duze szanse ze w wieku 30 lat bedziesz niezla idiotka. Regteget, ale to ma tak wygladac, on za zadne skarby swiata nie moze sobie pozwolic na to, bys Ty sie zorientowala, ze to on ma problemy, bo jeszcze gotowa jestes pomyslec ze to On nie zasluguje na Ciebie. Ale czemu autorka miala by z tego powodu wpasc w powazna depresje, tego nie moge pojac

w dupie,ma cię tylko do ruchanka,to tak najogólniej

oj tam, ja bym z nim poważnie porozmawiała. I od rozmowy uzależniłą dalsze postępowanie. Trochę mnie dziwi, ze w wieku 30lat jeszcze masz autorko dylematy dot. jego zachowania- zawsze mi się wydawało, ze z wiekiem człowiek wie jak powinien wyglądać zwiazek i stosunek naszego faceta do nas.... Pogadaj z nim i zobacz czy to coś da.

"Trochę mnie dziwi, ze w wieku 30lat jeszcze masz autorko dylematy dot. jego zachowania" tak, znam to, sama to mowie koleżankom. problem w tym, ze trudniej zastosowac do siebie samej. moze rzeczywiscie - brak mi zdecydowania - zakochana w nim, "tlumaczyłam" sobie jego wady. Ale tez tutaj przeciez ktoś napisał, ze jego zachowanie jest normalne, to mnie "brak poczucia humoru". :(

regtetet i widzisz, usprawiedliwiasz go, tłumacząc, że wina może leży po Twojej stronie -"brak poczucia humoru". Wiem, wiem... Ciężko Ci jest odejść od jego fury, kasy, majątku...

Moze jest normalne dla tego kogos, ale to jest Twoj zwiazek a nie jego, wiec jesli, czujesz sie zle z takim zachowaniem narzeczonego porozmawiaj z nim.

Jozef i na, chyba rozmowa juz tutaj nic nie da- bo przecież wielokrotnie z nim rozmawiałam, on wie, co sprawia mi przykrość, czego nie lubię. Żałuje jedynie, że nie jestem młodsza, niestety, tak poukładało sie życie - z różnych przyczyn.

"Wiem, wiem... Ciężko Ci jest odejść od jego fury, kasy, majątku..." to nie jest tak. ja sama jestem niezależna, i byłam, nim go poznałam. wiec moje zycie bez niego nie zmieni sie tak bardzo.

To troche zmienia postac rzeczy. No to z innej beczki, co wiesz o jego rodzinie, dziecinstwie?

"Jozef i na To troche zmienia postac rzeczy. No to z innej beczki, co wiesz o jego rodzinie, dziecinstwie?" Nie wiem, co dokładnie masz na mysli, ale tak w skrócie: pochodzi z normalnej rodziny, spokojnej, rodzice wykształceni, relacje poprawne. ma młodsza siostrę, z ktorą też, mam wrażenie łączą go dobre relacje - odwiedzaja się, dzwonią do siebie. nic nadzwyczajnego, odbiegajacego od normy. czyba, ze sprecyzujesz, co masz na mysli/?

mu doopy stara ruro:O

Sprecyzowac, sprobuje, taka niska samoocena, ( zakladajac, ze tak jest w jego przypadku) czesto ma korzenie w dziecinstwie, np zbyt wymagajacy rodzice, ktoryn nigdy nie mogl dogodzic, i takie tam. Widzisz dla mnie nie jest problemem to, ze on tak sie zachowuje, natomist jest problemem fakt, ze Ty z nim rozmawialas, mowilas, ze Cie to boli, a on w dalszym ciagu sie tak zachowuje, taka tresura w bialych rekawiczkach.

Jozef i na--weż ty już spierdzielaj srako jebnieta jak i autorka:O

Jozefina, Wiem, ze on raczej był "oczkiem w głowie" rodzicow. nawet ktos mi kiedys mowil, ze w dziecinstwie rozbrykany, ale nie było tak, zeby rodzice go "musztrowali", bardziej jedynie w kwestii szkoły/wykształcenia, zeby ukończył uczelnie, zdobył zawód. podobno mial nawet jakas "kolezanke" ktora mu pomagała zdac niektore egzaminy. Ta "tersura" jak to okreslasz, jest bardzo subtelna. to cienka granica pomiedzy robieniem przykrości a zartowaniem. stad te moje dylematy. raz jeden mi sie przyznal, ze zrobil mi na złosc, bo kiedys mu cos powiedzialam, co go zabolalo (zrobilam to nieswiadomie i juz wczesniej mu to wyjasniałam).

Ale jedno nie przeszkadza drugiemu, oczko w glowie wiec moze i wymagania wieksze? Zreszta teoretyzuje tylko. A do osoby powyzej, mi tez jest przyjemnie.

A tresura na tym polega, zeby osoba tresowana nie wiedziala, czy to prawda, czy jej sie tylko tak wydaje. Zastosuj wobec niego jego taktyke i zobacz jak sie bedzie zachowywal.

Jozef i na, juz próbowałam. w ogole, gdy robimy, to co on chce (ja zreszta tez), to wtedy jest, ze jestem "uległa", itd, wytyka mi to. gdy znow kilka razy zrobilam cos innego, zachowalam sie inaczej niz zwykle itp, to był zły.

Jozef i na to jebnięta regtetet , pisze sama do siebie :D