Czy do samotności się przywyka?

Tak się zastanawiam, nie chcę zakładać kolejnego smętnego tematu o samotności. Tylko mam pytanie do osób samotnych od lat (grubo po 30tce) czy z czasem się robi łatwiej? czy po pewnym czasie jest to tak normalne, ze już nie nachodzą te chwilę okropnej samotności? Jak to jest?

czasami dopada mnie poczucie osamotnienia nie wiem wtedy co ze soba zrobić:(

z wiekiem człowiek przywyka.

dodam, że brak kontaktów z ludzmi spowodował, że nie umiem z nimi rozmawiać stałam się odludkiem

a ile masz lat bo ja 34.

prawie 20 więcej

A ja z czasem coraz gorzej to znosze. Kiedys smakowalam swoja samotnosc. teraz coraz czesciej chce mi sie wyc z rozpaczy. Czlowiek to jednak stadne zwierze.

to prawda Jagna, stadne...

Izolacja od ludzi w ogóle to jeszcze osobny problem. Ja mówię o tęsknocie za bliskością. W tym wypadku kontakty z ludźmi nie wystarczają. Po 20tce będąc nie miało się czasu by przywyknąć. Dlatego pytam osoby starsze, minimum po 30tce, czy coś się z wiekiem zmienia w tym względzie...?

idzie sie przyzwyczaic i czasami jest to najlepsze rozwiązanie

nie wiem co mam ci napisac ale to ciezki kawal zycia

A więc jest nadzieja. Jak to się dzieje? Z czasem pewnych potrzeb się po prostu nie czuje? Potrzeby bliskości kogoś? Przytulenia?