Nawrót autoagresji?

Cześć.Jestem Aneta i mam 18 lat.Jestem strasznie wrażliwa,choć udaję twardzielkę.Jestem bardzo nerwowa.Więc w wakacje 2008 zaczęłam się ciąć,ponieważ czułam sie olana przez przyjaciół a potem doszła do tego nieakceptacja mojej tuszy-taki chłopak w klasie cały czas mówił mi że jestem gruba,a w domu wciąż porównywali mnie z siostrą bliźniaczką,która była (nadal jest) drobniejsza.Kiedy poszłam do szkoły średniej wyśmiewali się ze mnie bo mam płaskostopie i byłam "za spokojna".Szyderstwa ze strony rówieśników doprowadziły mnie nawet do próby samobójczej.Potem już nie miałam takich myśli.Uczucie bólu zaczęło sprawiać mi jakby ulgę i przyjemność.Zawsze odreagowywałam stres i kompleksy żyletką.Pewnego dnia rano mama zobaczyła,że mam zabandażowane ręce.Kiedy się przyznałam,do tego co sobie zrobiłam to w domu była istna awantura.Rodzice na mnie krzyczeli,mówili że jestem wariatką i że jeżeli sie to powtórzy to bede w wariatkowie.Tylko siostra mnie rozumiała.Wkońcu przestałam,choć było ciężko.Dużo rozmawiałam z mamą o tym i moich problemach.Zaczęłam życie od nowa.Kiedy miałam nerwy to sobie śpiewałam na całe gardło :D Myśli o samookaleczaniu odeszły.Schudłam,zaczełam interesować sie sztuką nowoczesną.Niestety w zeszłe wakacje zaczęłam się bardziej odchudzać i zanikł mi okres.Czułam się chora i nieszczęśliwa.Z tego powodu piłam krople walerianowe i miałam kłopoty ze snem.Niedawno dostałam go i byłam szczęśliwa.Związałam się z cudownym chłopakiem :) Ostatnio dobiły mnie kłopoty ze zdaniem prawa jazdy.Dziś nie zdałam egzaminu wewnętrznego,bo miałam zbyt dużą przerwę. :( Kiedy szukałam w internecie tacie takiej firmy,której nie mogłam znaleźć,powiedział że szybciej by poszukała moja siostra i wogóle.Poczułam się jak jakaś głupsza od niej.Zawsze czułam się gorsza od niej i mniej kochana ;( Dlatego przed momentem puściły mi nerwy,popłakałam się i próbowałam pociąć się agrafką.Zrobiłam sobie ranę na nadgarstku i teraz boję się że mama to zobaczy.Boję się,że znowu pogrążę się w samookaleczaniu:(

robisz wszystko aby inni akceptowali Ciebie,masz być SOBĄ!Ty masz się sobie podobać Tobie ma być dobrze w swoim ciele,i Ty powinnaś wiedzieć o swoich wartościach!!! a z tego co piszesz robisz wszystko aby się przypodobać innym...podoba Ci się to?

jeżeli otaczasz się takimi osobami to,nie są warte ani jednej chwili spędzonej z Tobą,jeśli nie potrafią zaakceptować Ciebie taką jaka jesteś...nie powinnaś zamiatać sobie nimi głowy...nie warto....

Właściwie całe życie chciałam być chociaż w połowie taka "dobra" jak moja siostra.Je jestem inna.Nie jestem grzeczną córeczką,jestem bardziej zbuntowana.Nie potrafię być inna.Od dziś to olewam.Jestem sobą i tyle:)

do psychiarty się udaj moja droga

czułam sie olana przez przyjaciół a potem doszła do tego nieakceptacja mojej tuszy-taki chłopak w klasie cały czas mówił mi że jestem gruba,a w domu wciąż porównywali mnie z siostrą bliźniaczką,która była (nadal jest) drobniejsza.Kiedy poszłam do szkoły średniej wyśmiewali się ze mnie bo mam płaskostopie i byłam "za spokojna".Szyderstwa ze strony rówieśników doprowadziły mnie nawet do próby samobójczej" Ja też nie miałam lekko w szkole i w domu - ale żeby o takie pierdoły krzywdę sobie robić? W końcu człowiek staje się dorosły i decyduje o sobie, odcina się od wszystkiego. A słowa "za spokojna" zawsze uznawałam za komplement.