Obawiam się, że jestem narcyzem.

Od kiedy pamiętam mam silne poczucie wyjątkowości swojej osoby, zdaje sobie sprawę z siły swojego intelektu, zawsze uważałam, że dzieci z klasy nie dorównują mi poziomem (z tego powodu ZAWSZE byłam nielubiana w społeczności szkolnej), zazdroszczono mi ocen i łatwości z jaką mi przychodziło mi ich zdobywanie. Zawsze zjadałam ostatnie ciastko i zawsze miało być tak jak ja chcę, oczekiwałam, że cały świat ustawi się tak jak chcę ja, nawet jeżeli byłam niewiele znaczącym elementem sytuacji. Irytuje się kiedy ktoś udowodni mi błąd, nigdy nie potrafię się do niego przyznać. Znajomych ścisle selekcjonuje, bo na większość społeczeństwa patrzę z góry, uważam, że ich problemy są błahe i tak naprawdę nie wiedzą co to życie. Ale kiedy wpuszczam kogoś do swojego serca, to taka osoba zostaje w nim na długo... z drugiej strony chyba mam średnią empatię, bo zwykle koncentruję się na swoich problemach. Od facetów zawsze wymagam adoracji i robienia tego co ja chcę, dlatego szybko kończę związki, zawsze to ja je kończę...a z reszty swoich adoratorów śmieję się, że jak ten brzydal/idiota, bo robi czasem błędy w smsach moze myslec, ze ja go zechcę. Mimo wszystko takie życie jest trudne, ludzie zazwyczaj oceniają mnie jako egoistkę (i mają rację), osobę dziwną, skoncentrowaną na sobie, niepotrafiącą przyznać się do błędu, z zawyżoną samooceną. Ale przychodzą momenty (średnio kilka w ciągu dnia) kiedy łapię totalnego doła, patrzę na innych ludzi i myslę, że są jednak lepsi ode mnie, że mają udane związki i życie towarzyskie i wiem,ze ja nigdy tego nie osiągnę, bo nie potrafię.