Preferowany model 2+1

Czytając kafe wydaje mi się , że tu jest inna czasoprzestrzeń. Wertując posty o tym ,że dobrze mieć 1 dziecko , najlepiej ok 35r.ż żeby miało wszystko co zapragnie, by na nie chuchć i dmuchać zastanawiam się czy Ci rodzice robią to wszystko rzeczywiście z myślą o dzieciach??? Być może niemowlak będzie miał rajskie zycie przy takich rodzicach , ale co później? Gdy idzie do szkoły , dorasta a rodzić zwalnia obroty i nie dorównuje kroku. Po za tym druga nieprzyjemna strona-im późniejsze rodzicielswto tym większe prawdopodobieństwo , że dziecko wcześniej zostanie bez któregoś z rodziców. Na prawdę szkoda mi takich jedynaków. Pamiętam swoje dzieciństwo gdzie była nas 3 a niedaleko mieszkało kuzynostwo . Na ulicy masa znajomych w podobnym wieku i wspólne zabawy. Nie raz wracałam do domu wybrudzona z pozdzieranymi kolanami . Na prawdę ni musiałam mieć wszystkigeo naj naj, jeść szynki parmeńskiej i kawioru codziennnie by moje dzieciństwo było szczęśliwe i bym miała co wspominać. Pewnie zaraz zaczną się ataki , że tak pewniej lepiej narobić sobie dzieci i że samą miłością się nie wychowa-TK TAK ZGADZA SIĘ. Ale mi nie chodzi o aż tak skrajne przypadki. Ale w dzisiejszych czasach taka przeciętna rodzina z powodzeniem może mieć dwoje czy troje dzieci . Wybierają jednak model 2+1 swoje wygodnictwo tłumacząc , że to dla dobra dziecka a tak na prawdę robią mu potworną szkodę na późniejsze lata. I zejdzie się później taka jedna alfa i omega z drugą i płaczą , że wiek emerytalny podniesiony

Zgadzam się. :)

Wiek emerytalny podniesiony, bo za duza ilosc rzadu przezera nasze zarobki. Wiekszosc ludzi ma jedno dziecko, bo ich na wiecej nie stac. Wiekszosc z osob ktore znam i maja wiele dzieci to 1. osoby bez pracy, alkoholicy nie umiejacy stosowac antykoncepcji - dzieci glodne, brudne, zdziczale 2. osoby bogate, zarabiajace wiecej niz przecietna, prezesi firm Wszyscy moi szefowie mieli 2-4 dzieci, bo ich zwyczajnie na to stac.

3-4 dzieci

Sama jestem jedynaczką i powiem szczerze , że nie wyobrażam sobie mieć jednego dziecka. Miałam masę znajomych a jednak po cichu zazdrościłam rodzeństwu ciotecznemu. A prawdziwy koszmar zaczął się gdy zmarł tata. Choć byłam już mężatką Uwirzcie mi , że załatwianie samej wszystkiego bo mama nie była w stanie jest potwornym przeżyciem. A później takie rozdarcie swoja rodzina -mama bo chociaż ma inna dalszą rodzinę to jednak zainteresownie po pogrzebie minęło i na mie spadł ten caly ciężar. Pewnie idealizuję obraz relacji między rodzeństwem , ale jednak brakuje mi ich

No widzisz,a ja mam brata i nie mam z nim kompletnie kontaktu. Do pomocy rodzicom jestem ja, choc on byl przez nich faworyzowany. Lepszy kontakt mam z kolezanka z podstawowki, niz z wlasnym rodzenstwem :(

Ja mam siostrę ale kompletnie nie umiemy sie porozumieć. Kontakt prawie zerowy ale za to ma kuzynkę jedynaczkę , z którą traktujemy się i rozumiemy jak byśmybyły bliźniaczkami:) Jak byłam mlodsza to zawsze marzyła mi się trójka dzieci. Teraz się to trochę zmienia:) Mam dwójkę i na razie starczy ale kto wie co bedzie w przyszłości:)

No ale w ten sposób sugerujesz żebym rodziła więcej niż jedno dziecko - 3 lub 4 bo podnoszą nam wiek emerytalny? Coś CI się chyba pomyliło... po co mam je rodzić dmuchać chuchać jak i tak bezrobotni zostaną? Kiedyś można było sobie pozwolić na większą rodzinę bo nie spałacali nasi rodzice kredytów po 1200 zł przez 30 lat ! do tego za granicą rodzice dostają ogromne dotacje do utrzymania dziecka a My? Trzeba mieć głodową pensję lub po prostu oszukiwać ile się da żeby dostać 98 zł na miesiąc i co ja mam za to kupić? jak na mleko idzie 600 zł miesięcznie... Szkoda gadać...

Relacje z rodzeństwem raz są lepsze a raz gorsze-takie życie . Ja tak czy siak nie wyobrażam sobie mieć jedynaka.