choroba psychiczna - brak zachamowan?

Ale jak psycholog, jestem niepelnoletnia i do psychologa musze przyjsc z opiekunem na pierwsza wizyte, a oni wszystko przekrecaja. znowu bedzie terapia rodzinna i znowu nic nie wyjdzie.

nie idź normalnie do psychologa wytłumacz NA SPOKOJNIE sytuacje że oni są zjebami jak każe przyjść z rodzicami to znaczy że to kretyn - idź do innego nie szukaj argumentów

Ech, nie wiem, czy to wyjdzie, i jeszcze na spokojnie, kiedy ja teraz ciagle placze przy minimalnych emocjch... Boje sie, ze zamkna mnie w koncu do psychiatryka na zasadzie moich rodzicow i wtedy bedzie koniec calkowity :/

nikt Cię nie zamknie gorzej że groziłaś bratu nie daj się kurwa zastraszyć bo Ci wszystko zrobią.

Ech no coz, grozenie u mnie w rodzinie to norma. "Bo cie zatluke", "jak dostaniesz w po glowie to przestaniesz pyskowac".. Bardziej z tym grozeniem bratu chodzilo mi i to, ze to bylo strasznie dziecinne.

oj tam zaraz grozila bratu, zdarza sie. To idz na pierwsza wizyte z opiekunem i zapytaj sie czy nie mozesz przychodzic sama

poza tym NIKT CIĘ NA TEJ PODSTAWIE NIE WYŚLE DO PSYCHIATRYKA to jakaś abstrakcja

A nawet jesli wysle, to tam sa lekarze ktorzy w myk zorientuja sie w czym problem

musiałaby stanowić zagrożenie dla siebie albo dla nich

Ich argument na moje zachowanie byl wlasnie taki,ze jestem walnieta i trzeba mnie zamknac. przejelam sie tym...

No i zawsze istnieje jeszcze cos takiego jak telefon zaufania dla mlodziezy moze tam ktos cos doradzi

Hahah, gdyby moja matka uslyszala jak rozmawiam , dopiero nie dalaby mi zyc.

To by byla kompromitacja..

uslyszala jak z kim rozmawiasz?

No z telefonem zaufania. Kiedys moja mama uslyszala po klotni jak zalilam sie przyjaciolce przez telefon, to nabijala sie ze mnie chyba z tydzien, jaka to biedna jestem

A musisz w dpmu przy rodzicach dzwonic? Nie mozesz np w szkole albo na spacerze?

Zastanawialam sie kiedys, ale nie chce z siebie robic posmiewiska gdyby ktos to zobaczyl. Ale w sumie ta sprawa tak mnie juz dobija, ze chyba sie na to zdecyduhe.

nie koniecznie to choroba ale trzeba cię prostować. złe wychowanie i podejście do sytuacji będzie powodować tylko pogorszenie twojej psychiki. nie pamiętam jak ten zespół się nazywał to co opisujesz ale to nie choroba jeszcze wymagająca leczenia lekami - psychiczna. wystarczy terapia rodzinna a skoro oni mają to w d to ty się ogarnij i ratuj się sama. do psychologa idź bo w przyszłym życiu cię kiepsko widzę. niestety pomagałem już kilku osobom takim i serio tylko dobry psych ci dobrze pomoże ale efekty będą za wiele miesięcy a większe dopiero jak się wyprowadzisz...

autorko - nie jestes ani chora ani zla - tylko bezsensu mieszkasz z rodzicami. studia za granica sa super pomyslem! :) odetniesz sie od nich i bedziesz zyla swoim zyciem.jak beda Ci mowic ze przeciez "jestes niesmiala" to odpowiadaj ze wlasnie dlatego przy okazji, nauczysz sie smialosci !:) oni widza Ciebie taka jaka chca widziec, przytlaczaja ..a Ty jestes przeciez zupelnie inna. I bedziesz mogla byc soba dopiero jak zaczniesz zyc swoim zyciem:)) powodzenia

Dodam jeszcze jedna wazna sprawe - jezdze konno, to jedyna rzecz teraz, ktora sprawia mi satysfakcje i daje szczescie, ale moi rodzice z tego tez zrobili karte przetargowa, gdyz jest to dosc drogie (chociaz oni jak najbardziej moga sobie pozwolic). Jesli robie cos nie tak jak im sie podoba, to nie moge isc na konie. Oni chyba zrozumieli, ze tylko czekanie na kolekne zajecia, kolejny pobyt w stajni daje mi sile, i to wykorzystuja. Boje sie, bo jezeli sprobuje sie uniezaleznic, to moja mozliwosc kontaktow z konmi zniknie, a wtedy nie zostanie mi zaden sens zycia, nie bede miala nic do oparcia sie... to jest takie skomplikowane, wiem ze brzmie, jakbym byla bardzo interesowna.. Ale jest juz tak malo rzeczy, ktore sie dla mnie licza, nie chce stracic ich wszystkich.

sens zycia zostanie - tylko bedziesz miala organiczony z konmi kontakt, dlatego najwazniejsze teraz dla Ciebie zebys sie usamodzielnila -im szybciej tym lepiej dla Ciebie. Wtedy zaczniesz i zarabiac ( bedziesz miala na konie) i bedziesz niezalezna. Moja kolezanka nie miala kasy na lekcje jazdy konnej, wiec zeby oszczedzac na busach jezdzila w 1 strone 2 godziny rowerem do stajni i pracowala pare godzin w niej, zeby moc sobie pozniej za to pojezdzic ... tak wiec badz madra-ucz sie dobrze a im przytakuj, zeby poki co umozliwiali Ci te konie...(a wiedz swoje;) ) i tyle.,uloz sobie plan na zycie mniej wiecej na 5 lat i do dziela:)

nie daj sobie wmowic ze cos z Toba nie tak-gdyby sie uprzec to kazdego czlowieka mozna sklasifikowac jako "psychicznego" ... bo jeden ma zbieractwo i caly jego dom wyglada jak smietnik, inny uwielbia koty i ma ich 20 .. itp i tak w niespoknczonosc .. zamiast wydawac na psychiatrow wydawaj na ,...konie! :D

nie jesteś chora psychicznie.Na razie. Masz takie wybuchy dzięki rodzicom, którzy przez bicie złamali ci psychikę. Moja matka tak robiła, ze nie mogliśmy mieć własnego zdania, nic o sobie decydować, nawet studia skończyłam takie jak chciała, potem jeszcze próbowałam wiele lat zgodnie z jej i ojca fantazjami dostać się do zawodu, w którym ani ja nie chciałam być, ani nikt mnie nie chciał a ni nei było pracy. Na dno spadłam jak z tej depresji, w którą mnie rodzice wpędzili "próbował" mnie wyprowadzić niby zakochany we mnie kolega. Zaraził mnie chorobą weneryczną (w ramach miłości mając nadal żonę) i wmawiał na każdym kroku co chciał. Byłam tak bezwolna, że godziłam się na wszystko.

efekt tych relacji jest taki, że w każdej prawie sytuacji wchodzę w rolę ofiary. O ile są trudne, b.trudne sytuacje, w których cokolwiek można działać ja tego nie robię. Nie mam mechanizmów obrony, bo nigdy się nie nauczyłam odnajdywać i nawet praca zawodowa jest dla mnie udręką, chociaż nie jestem osobą, która nie ma nic w CV. Wiele osób by chciało mieć choć to co ja mam w CV.

czuję się jak robot-robol, który jest, żeby zaspokajać innych, ma wykonywać zadania.

Twoi starzy złamali ci charakter, nawet terapia, gdzie nikt cie nie będzie atakował jest pomocna. Ja niestety po kolejnej stracie pracy znów jestem na garnuszku rodziny. Niedlugo będę za stara, żeby dostać pracę (35-40latka to już wg pracodawców stara osoba)...