chyba nie mam już rodziny

witam, od wczorajszego wieczora płaczę non stop (z przerwą na sen). bo zdałam sobie sprawę, że w mojej "rodzinie" nie mogę znaleźć wsparcia. popełniam błędy i oni to widzą, a zamiast mi pomóc, wspierać, krzyczą, krytykują i wyzywają od sierot. nie wyobrażam sobie wspólnych świąt. jedynie mój chłopak mnie wspiera i przywraca wiarę w siebie. zastanawiam się, czy nie spędzić świąt tylko z jego rodziną. bo tamci nie dadzą mi spokoju. i znowu nie wytrzymam, wybiegnę z domu na kilka godzin, wrócę i zamknę się w swoim pokoju. oczywiście cieszy mnie to, że mam chłopaka, który mi pomaga, ale nie mam już sumienia dalej zadręczać go swoimi problemami. z drugiej strony jednak, gdzie mam szukać pomocy, jak nie u niego? nie wiem, jak przetrwam te święta...może mi ktoś podpowie? bo ktoś, kto odbiera mi wiarę w swoje możliwości, jest dla mnie nikim. więc na tą chwilę mogę powiedzieć, że się wyrzekam swojej rodziny. kiedyś rozmawiałam z kumpelą, ona w domu ma prawie to samo. jej matka również wyzywa ją od "pierdół" i mówi jej, że sobie nie poradzi w życiu. i to ma być wychowywanie dzieci?? co to za rodzice, którzy w ten sposób zwracają się do swoich pociech, które niby kochają całym sercem i bezinteresownie. to wszystko nie trzyma się kupy... niech ktoś mi pomoże, bo wciąż nie mogę się od płaczu powstrzymać, nie jestem już nawet w stanie jeść...

rodzice zawsze kochają swoje dzieci ! a to, że ty dojrzewasz i masz swoje humory, nie znaczy, że rodzina cię nie wspiera. ty po prostu wiesz wszystko lepiej i nawet jak by ci spijali z dziubka to i tak miałabyś wątpliwości co do szczerości. rodzice muszą wytrzymać ten hormonalny czas nastolatków. poza tym jak sama mówisz, popełniasz błędy, a czy za nie przepraszasz, czy uważasz, że nie musisz? pewnie nie są to błędy językowe ? pewnie prawda leży gdzieś pośrodku, a ty nie potrafisz dostrzec własnych zaniechań... to nie koniec świata, dorośniesz , zrozumiesz...

przed chwilą rozmawiałam z mamą, która sytuację załagodziła. przeprosiła mnie, powiedziała, że jej się chlapnęło z tą "sierotą" i nie chciała mi tym sprawić przykrości. obiecała, że nikt z rodziny nie będzie na mnie napadał w te święta. bo przecież mam świadomość, że naważyłam sobie bigosu, ale i też mam motywację, by coś z nim zrobić :) i dziękuję za odpowiedź na mojego posta