Problemy

Cześć jestem Marek i mam 18 lat. Nie umiem sobie poradzić z codziennością... Mam poprostu swego życia dosyć. Jestem zamknięty w sobie jestem nieufny, stroniący od ludzi, prześladuje mnie cały czas pech, całe życie mam pod górke . Może to ma jakiś związek z przeszłością?... W wieku 8 lat byłem świadkiem strasznych rzeczy które odbywały sie u mnie w domu z udziałem ojca ojciec bił matkę a puzniej przyjezdzali jego bracia i wyganiali ją z domu. Musielismy podjać decyzje z Bratem z kim chcemy zostać. Ja chciałem zostać z matką bo tak naprawde tlyko ona mnie kochała. Brat został z ojcem i tak naprawde to był ostatni raz kiedy go widziałem... Wtedy ja z mamą sie wyprowadziliśmy. Brata widziałem wtedy ostatni raz ponieważ wyjechali do USA. Ojciec mając duże zaufanie wśród ludzi w miescie przed wyjazdem opowiadał wszystkim ze moja mama sie puszcza. W podstawówce i gimnazium nie miałem kolegówi. Jak wychodziłem z mamą na zakupy ludzi stojący za nami nas obgadywali nas i sie smiali nawet w szkole... Wszyscy mną pomiatali a ja nie miałem odwagi sie im przeciwstawić... Matka zachorowała na serce z nerwów ma cały czas kłopoty w pracy czasami nawet płacze z tego wszystkiego a ja w zaden sposob nie umiem jej pomóc... Wyobrascie sobie jak musze sie czuc. Po gimnazjum rzuciłem szkołe i zaczołem pić i palić. I tak sobie żyje do dziś ciągle przesladują mnie wspomnienia jak to było kiedy wszyscy byliśmy razem i nie było zadnych problemow. Niedawno ojciec wrocił do polski na 1 miesiac. Tak spotkałem go po wileu larach . Spotkalem sie z nim i podczas rozmowy dawal mi do zrozumienia że juz nie jestem mu potrzebny załamałem sie psychicznie... nie wiem co mam dalej ze swoim zyciem robic

zal mi sie ciebie zrobilo :( na co ci ojciec, dbaj o matke, ojciec niech wysuwa z powrotem do hameryki, po co z nim gadasz. i wez sie za siebie, zycie zaczynasz, a nie konczysz !!!