panik/stres/demotywacja

Czy któraś z Was ma problem z paniką? Jak sobie z tym radzicie/walczycie? Chodzi mi o taką panikę życia codziennego, że trzeba isc do pracy, ze nie wiadomo jak się podjąć działan nw pracy, potem stresuje was to. Czy ktos moze ma problemy ze wstawaniem - bo po co ? Czekam na wasze wypowiedzi i mam nadzieje, ze pokrzepienie duszy! :) Jak macie jakies pozytywne kawalki ktore motywuja bardzo to dajcie

no niestety pokrzepic nie moge bo wlasnie ja tak mam, ze boje sie wszystkiego, jestem kompletnie niezyciowa i nie umiem tego przeskoczyc. czesto jak mialam isc na zajecia to rano nie wstawalam bo "i tak sobie nie poradze" przez to oczywiscie zawalilam semestr:( w ogole nie widze celu, sensu w niczym. czasem zdarzy mi sie zryw i sie za cos zabieram i potem w polowie dochodze do wniosku ze "nie dam rady" "to bez sensu". nie wiem jak to zmienic, jak sie zmotywowac i dojsc do wniosku ze dam rade, skoro czuje ze jestem do niczego:(

spodziewałam się pierwszego komentarza, ze jestem nienormalna :) i że zycie jest piękne! W sumie to JEST ! ttylko zalezy kiedy. Calkowicie cię rozumiem, na studiach mialam przelotem takie dni, ze po co na co, nic nie umiem. Ale z drugej strony, patrz na to tak, ze to TY sama siebie tak postrzegasz, ale inni widza cie zupelnie inna! Np. optymistyczna osoba, trzeba się w tym tylko uświadamiać - więc ja czasami staram się w taki sposób powracać do zycia, nie jestem duzo towarzyska, ale czasami mam dni kiedy uwielbiam rozmawiac z ludzmi. Teraz wlasnie wchodze w taki stan paniki/stresu/demotywacji coraz częściej i nie chce w to popaść na całego! Wydaje mi się ze w iluś/kilkudziestu procentach/ jest to spowodowane SAMOTNOSCIA i brakiem sensu w tym co sie robi jak nie ma sie nikogo. I tutaj jest pytanie - jak sobie inni z tym radza ?????