pyt. do bulimiczek-czy ktorejs z Was...

udalo sie wyjsc z choroby, zaczac w miare normalnie jesc, cwiczyc, zalozyc rodzine? mi sie wydaje to niemozliwe. teraz unikam stalych zwiazkow, wole luzne znajomosci bo gdy jestem sama to moge kontrolowac kiedy i co jem a wiaodmo jak jest w zwiazku... wstydze sie swojej choroby i czuje, ze przez nia nigdy nie stworze rodziny ktorej musialabym gotowac, ejsc z nimi... niedlugo przeprowadzam sie do innego miasta. na nowo bede musiala sobie ulozyc diete jak pojde do nowej pracy, dostosowac do tego odpowiednia ilosc treningow. chcialabym zintegrowac sie z nowymi osobami ktore tam poznam i spotykac sie z tymi ktore juz znam ale jak to zrobic skoro pojawi sie zapewne jakies jedzenie, alkohol... ile mozna sie tlumaczyc problemami zoladkowymi? w koncu zostane zupelnie sama :( pomocy:(

płyta bitumiczna na dach i ścianę o największej powierzchni krycia. Produkt ekonomiczny i ekologiczny. Technologia wielowarstwowa, niewielki ciężar, maksymalna stabilność

zadnej bulimiczki nie ma dzisiaj? tyle Was/nas jest ... :(

ale 12 lat walki z chorobą to był naprawdę koszmar pytaj co chciałabyś wiedzieć

mam bulimie nieprzeczyszczającą, jestem w rozsypce emocjonalnej od bardzo dawna, nie umiem zupelnie tworzyc związków

do "Mi sie udalo..." co sie stalo z Twoim cialem? czy jak zaczelas w miare normalnie jesc to przytylas? bo ja mam tak ze jak nie mam BARDZO restrykcyjnej diety to automatycznie puchne/tyje. ucierpialo na tym moje zycie towarzyskie. wiecznie odmawialam udzialu w imprezach, spotkaniach bo balam sie, ze bede musiala jesc, pic... Tyle czasu stracilam :(. Moje poczucie wartosci zalezy od tego co widze w lustrze. Nie chce tracic wiecej czasu :(. chce znowu spotykac sie z ludzmi, imprezowac, wyjezdzac a nie wiecznie myslec o kaloriach :(. Da sie cos z tym zrobic?:(

po pierwsze śmigaj do lekarza..najpierw psychiatry, który da ci leki ...najlepszy jest bioxetin :) nie tyjesz, uczysz się jeśc normalnie później odwiedź psychologa, pomoże ci walczyć z tym kurestwem powinnaś własnie jak najwięcej przebywać poza domem, bo gdy w nim jesteś czujesz, że możesz żreć bez opamiętania i zakończyć to wizytą w kiblu..obłęd jeśli spotykasz się ze znajomyymi to po prostu zjedz coś normalnie, nic wielkiego :) w domu powinnaś mieć jak najmniej jedzenia, żeby cie nic nie kusiło jeśli czujesz, że zbliża się atak, zajmij się czymś, zadzwon do kogoś, wyjdz na spacer, ale bez pieniędzy :) zeby nie kupić jedzenia co jeszcze...przede wszytskim zmien tok myslenia.. nie utyjesz od normalnego obiadu, nie spuchniesz jesli nie bedziesz cwiczyc owszem..pierwsze kilka dni to bedzie szok dla organizmu i moze byc tak, ze zostanie ci woda w organizmie, albo bedziesz sie czuła zapasiona jak wieprz normalne ale nie poddawaj sie po 2 tygodniach kochana wszystko zacznie sie normowac zalezy to tylko i wylacznie od Twojej silnej woli a skoro masz ja by codziennie katowac sie treningami, to mysle ze dasz rade i walczyc z atakami nie wiem co Ci jeszcze napisac nie wiem czy pocieszy cie to ze wlasnie przed chwila zjadłam obiad jak dla dwóch chłopa :) nie mam zadnych wyrzutów sumienia i czuje sie szczesliwa, bo obiad był pyszny :) :) a ja nie mam zadnej ochoty zostawic go w kiblu

wiesz, mysle, ze bedzie mi latwiej jak po prostu zaczne wiecej biegac czy czesciej chodzic na basen i stopniowo jesc wiecej. na ten moment mam w domu tylko dozwolone dla mnie produkty wiec sukces ze nie rzuce sie na cos zlego ;). stresuje sie ta moja przeprowadzka i boje sie ze moze miec oplakane skutki dla mojego ciala a wiec i samooceny :(. ja musze miec WIECZNIE kontrole nad soba bo inaczej czuje, ze wariuje. u psychiatry juz kiedys bylam, nawet 2 ale chcieli tylko mnie faszerowac lekami a ja panicznie balam sie ze zaczne tyc ale skoro piszesz ze po tym to sie nie dzieje to moze warto sprobowac... a czy moge zapytac o to czy dalas rade zwiazac sie z kims? bo na moje relacje zfacetami wplywa to bardzo.

po bioxetinie wręcz waga spada :) a jeśli chodzi o związki z facetami, to dopiero teraz uczę się normalności, a wiec jakos tak dwa lata po tym jak poczułam że wygrałam z bulimią :)

Witam mam 22 lata pisze pracę licencjacką na temat postrzegania bulimii. W mojej pracy chodzi głównie o to jak ludzie postrzegają tę chorobę... Głównie chciałabym się dowiedzieć coś więcej na temat tego jak osoby cierpiące na bulimię czuły bądź czują się w społeczeństwie, jakie towarzyszą im uczucia oraz czy są akceptowane przez swoje najbliższe otoczenie bardzo proszę o kontakt busica1@vp.pl oczywiście wszystko przebiegać będzie anonimowo