Brak kontaktu z ludźmi

Jak w temacie, bardzo brakuje mi kontaktu z ludźmi. Ponad rok siedzę w domu i bezskutecznie szukam pracy. Z braku kasy musiałam wrócić do rodziców, gdzie w sumie nikogo nie znam, oprócz nich. Mieszkam na wsi, z dala od jakiegokolwiek miasta by gdzieś się ruszyć, choćby pokręcić się po nim by przebywać z ludźmi. Przez całe studia, jak i później gdy pracowałam byłam bardzo kontaktową osobą, wszędzie było mnie pełno, miałam masę znajomych, chodziłam do kina, teatru, na koncerty, a teraz 24h na dobę siedzę w domu. Jedyna moja rozrywka to wyjście z psem na spacer na pole. Na początku wynajdywałam sobie tysiące zajęć na które wcześniej nie miałam czasu, ale ile można żyć w ciszy, bez jakiekolwiek kontaktu z ludźmi (nie licząc moich rodziców, z czego i tak większość czasu są w pracy, a gdy wrócą są tak zmęczeni, że nawet na pogawędkę nie mają czasu). Moje dawne znajomości powoli umierają, bo ciężko je utrzymywać tylko przez sieć, a nie stać mnie by do nich jechać bo dzieli nas ponad 400 km (byłam u nich dwa razy, ale i tak czułam się kiepsko, że na nic mnie nie było stać, a od rodziców nie chcę pożyczać, bo i tak mnie utrzymują, a nie jest im lekko, bo wcześniej jak pracowałam sama im dokładałam na rachunki). Nie wiem co dalej robić, tutaj nikogo nie poznam bo w moim wieku wszyscy maja rodzine, dzieci, a zresztą niby gdzie mam kogoś poznać, w sklepie dwie miejscowości dalej? Nie stać mnie by ruszyć się gdzieś dalej do miasta, tzw. wyjść do ludzi. Nie mogę załapać się do żadnej pracy w swoim zawodzie (nie wiem czy to ten kryzys, czy jakieś fatum, bo wcześniej nie miałam z tym problemu), z desperacji próbowałam znaleźć prace, gdzie nie mam doświadczenia, ale nawet w sklepie czy w sprzątaniu trzeba mieć doświadczenie, próbowałam też coś na własną rękę na zlecenie działać, też bez odpowiedzi:(. Coraz częściej chce mi się płakać z bezradności, nie mam pracy, starzeję się, życie mi umyka, widzę że rodzicom też jest przykro, że tak siedzę w domu i nie wiem co mam zrobić. Z dnia na dzień mam wrażenie, że powoli gasnę, na nic już nie mam ochoty, najchętniej bym tylko spała, bo wszystkie moje wysiłki są bez rezultatu, mimo, że tak się staram i ciągle wierzę, że będzie lepiej.

sama się tak odizolowałaś czy byli "przyjaciele" pokazali swoją prawdziwą twarz? ogólnie nikt nie ciągnie do bezrobotnych-wszyscy szukają znajomych co mogą im coś dać, załatwić:(

http://f.kafeteria.pl/temat.php?id_p=5542154&start=0 co do dzisiaj wszystkich na sentymenty jak mnie wzięło? :)

czym leczy sie afty w jamie ustnej?

aftoSTOP- wyjdź stąd

a może wyjedz zagranice? bo niestety nie widze za bardzo szans na zmiane zycia u ciebie jesli mieszkasz na wsi... w miastach ciezko o prace, a co dopiero na wsi chcesz mieszkac cale zycie z rodzicami na wsi?

do pateki- "APHIN"

nie jesteś sama, mam tak samo, siedze na utrzymaniu rodziców, nie mam pracy, pieniędzy ani nawet ochoty żeby z nudów posprzątać

Ciężko wyjechać w ciemno zagranicę, gdy tyle się ostatnio słyszy, że i tam są problemy ze znalezieniem pracy, tym bardziej że nikogo nie znam na obczyźnie. A i nie chcę życia spędzić na wsi, tylko po prostu nie mogę się stąd wyrwać, bo pracy szukam w całej Polsce.

a jakie studia skonczylas?

moglabys podac gg?

marudzisz autorko - ja bym bardzooo chciala mieszkac z rodzicami, nietsety mamy kase, mieszkania, wiec oni chca mieszkac sami... a kontakt z ludzmi? ja go nie cierpie... mieszkam w miescie i ciagle ktos do mnie dzwoni,wpada...chcialabym moc tak jak Ty isc na pole, cisza spokoj, tylko ja pies i natura... doceń to co masz ;)