Doszedłem do wniosku,

że w wieku, w którym jestem, będąc samotnym i poznając drugą osobę, z którą ewentualnie chciałbym się poznać, najpierw trzeba udowodnić, że jest się normalnym, w dosadnym tego słowa znaczeniu. Ludzie patrzą z niepewnością na osoby, które w tym wieku są same i w pierwszym momencie zastanawiają się, co z nim nie tak, przez co chyba trudniej nawiązać znajomość, bo chociażby jeden niewłaściwy żart może doprowadzić zakwalifikowania się do tych "nienormalnych" nie wiem czy się ze mną zgadzacie?

tak. Ja się zgadzam. Powiem więcej, 30stka to za stary wiek na tworzenie trwałego związku.

Może rzeczywiście trzeba bardziej uważać, a raczej panować nad swoimi dziwactwami(które ma każdy), ale bez przesady, nie trzeba się tłumaczyć ze swojej nienormalności tylko dlatego, że przed 30 jest się samym. Przecież różne rzeczy mogły do tego doprowadzić, niekoniecznie musiał być taki stan zawiniony przez tego faceta. Nie wpadajmy w paranoję, wartościowa dziewczyna nie będzie się doszukiwała problemów, jeżeli ich nie ma.

Zgadzam się. Wiadomo, że większość związków jest w młodszym wieku, ale jeżeli powiedzmy w okresie studiów nie stworzyło się związku, to później jest nieco trudniej, mniej nowych osób się poznaje, ale ostatnio zauważyłem, że jest taka nieufność, dawniej na studiach jak kogoś poznawałem, to była taka otwartość z drugiej strony, a teraz wręcz pytanie, co z Tobą nie tak;)

no ale udawanie kogoś innego to też raczej marny sposób na poznanie :)

v34 - dla niektórych jedyny :P, :P, :P

Tu nie chodzi nawet o udawanie, ale to jest coś w stylu, że np. powiesz, że lubisz czasem obejrzeć TV, to ktoś odbiera to od razu "aha całymi dniami siedzie przed TV" itp. takie wyolbrzymianie jakieś, które nie pozwala się normalnie poznać, może ma to wpływ z tym, że osoby w tym wieku, mają pewno doświadczenie i przekładają je na nowo poznane osoby?