Jestem taka samotna

Jedyne bliskie mi osoby to rodzice, ale nawet z nimi nie mam dobrego kontaktu. Nie chcę tak dłużej żyć.

weź kartkę, wypisz wszystkie rzeczy które lubisz, a następnie pomyśl gdzie bywają ludzie którzy lubią to samo

będzie dobrze :) ten stan minie

Nie potrafię już rozmawiać z ludźmi. Boję się przebywać z nimi. Nawet w sklepie, kiedy kasjerka pyta mnie o drobne to zawsze odpowiadam, że nie mam, żeby niepotrzebnie nie zwracać na siebie uwagi i wyjść ze sklepu jak najszybciej. Totalnie zdziczałam. Nie sądzę, by to minęło. Ten stan już trwa cztery lata, a z każdym dniem jest coraz gorzej. Nie potrafię już normalnie funkcjonować w społeczeństwie. A tak bardzo brakuje mi bliskości drugiej osoby.

Dobrze Cie rozumiem. Wiedz ze w tej chwili tysiace osob czuja sie ak samotne jak ty lub bardziej. ALe nic nietrwa wiecznie wiec uszy do gory :)

obejrzyj jakiś film erotyczny i podpatruj jak zachowują się kobiety

A co da mi obejrzenie filmu erotycznego?

Ja też kiedyś tak miałam, ale przeszło, jak zauważyłam, że ludzie tez maja wady i w ogóle nie zwracają na mnie uwagi. Po prostu przestałam się przejmować zdaniem innych. Straciłam wtedy też kontakt z osobami, któe sprowadzały mnie do poziomu i Tobie też polecam odsunąć się od takich ludzi, co wynajdują ci wady, bo założę się, że masz takich niemało koło siebie. Powiedz im, żeby spadali:)

Zazwyczaj ludzie musza odbic sie od dna zeby wreszcie sie ogarnac i zaczac cos z soba robic. Tak bylo mniej wiecej u mnie. Bylem zakompleksionym nastolatkiem z wada wymowy i czulem sie potwornie samotny ale wyszedlem z tego praca nad soba. Wlasciwie to swoja wrodzona determinacja i zacieciem No i wola by sie zmienic tez jest wazna

Julitka23, ja nie mam obok siebie żadnych ludzi, ani "dobrych" ani "złych". Moje otoczenie ogranicza się do rodziców u których nie mogę znaleźć zrozumienia, psychologa, który nie potrafi mi pomóc i jednej czy dwóch koleżanek z którymi widuję się dwa razy do roku. Nie mam dosłownie nikogo, w kim mogłabym znaleźć oparcie. Doktor Eros, ja bardzo chciałabym się się zmienić, popracować nad sobą, ale brakuje mi sił i dobrej motywacji. Podjęłam decyzję o terapii, ale to na nic, bo nie potrafię się przełamać i otworzyć więc te miesiące leczenia nie przynoszą żadnych pozytywnych efektów.

dlaczego nie możesz zrozumienia u rodziców? Nie akceptują może Twoich pomysłów, charakteru...? Wydaje mi się, że jesteś osoba uzależnioną psychicznie od rodziców, prawda? Tez taka byłam i jest to niszczące, zwłaszcza, jeżeli rodzice swoich dzieci nie rozumieją (wtedy siłą rzeczy mogą mniej akceptować). Powinnaś przez jakiś czas rzadziej bywać w domu, za to spróbować się z kimś spotkać (zaproś kogoś na kawę, najwyżej powie nie).Powinnaś zobaczyć, że poza rodzinnym domem jest też inny świat, że możesz w nim normalnie funkcjonowac i sama dokonywać wyborów.

tak to jest jak dziewczyna nie ma chlopca.... :-)

Masz po prostu nawyk zadręczania się przykrymi myślami. Musisz ten nawyk zmienić. Polecam ci książkę „Siła nawyku Charlesa Duhigga. Autor doskonale wyjaśnia mechanizmy nawyków i sposoby walki z nimi. Wiele nawyków nie wygląda groźnie, ale twój sprawia, że nie czujesz szczęścia. Zacznij myśleć, zobacz jak żyją inni ludzie. Zrezygnuj z utartych ścieżek.