wina kochanki

Jako mloda dziewczyna (18-latka) żyjąca jeszcze wiarą w to,że ludzie są uczciwi,a zdrady i świństwa zdarzają się tylko w filmach (tzw. dziecięca naiwność) poznałam T. Była to moja wielka Miłość,pierwsza ale potężna i bardzo silna, spotykaliśmy się, otaczaliśmy czułością i opieką, rozumieliśmy się właściwie bez słów..On był starszy ode mnie o kilka lat.. Od razu mówię- wcale nie naciskał na seks..on przyszedł dopiero z czasem. Z czasem również dowiedziałam się,że Mój Książę z bajki ma żonę i dziecko. Świetnie to przede mną ukrywał,niczego nie podejrzewałam bo czesto bywałam nawet w jego domu.Mój T to mistrz manipulacji. Przyznał się do wszystkiego,moja reakcja- NIE CHĘ CIĘ ZNAĆ"-typowe. Nie mogłam się pozbierac totalnie,dawałam sobie czas,a rana rosła,spadalam coraz niżej,w głebi serca czułam piekło. A on nie dał spokoju,dzwonił,przyjeżdżał,obiecywał,ze zostawi dla mnie rodzinę,nie chcialam go sluchać,brzydziłam się jego słowami i nagle wbrew wszelkim swoim zasadom mój kręgosłup moralny całkowicie się złamał- postanowiłam z nim być mimo wszystko. On zostawił dla mnie żonę i dziecko. Jako 20 latka zamieszkałam z nim. To się skończyło gdy jego dziecko zachorowało (powazna choroba),wtedy sama kazałam mu wrócić do dziecka..i tak się stalo. Dziś mam 26 lat i ustablizowane życie,mam męża i półroczną córeczkę. Przenigdy nie zdradziłam swojego męża i jestem szcześliwa. Gdy T odszedł od żony i dziecka czułam się ze sobą obrzydliwie,do dziś czuję mega wyrzuty sumienia i uwazam,ze jestem współwinna rozpadu rodziny. Nie mam co do tego wątpliwości. Natomiast gdy chodziłam do psychologa on tłumaczył mi,że rozpadowi rodziny winny jest mąż,bo to on odszedł,nie ja,to on ślubował i obiecywał wierność i ostatecznie to on podjął decyzję o odejściu. Na wykładach na uczelni wczoraj wykładowca mówił o zdradzie i powtórzył dokładnie to samo co psycholog kilka lat temu. To oczywście nie zmienia faktu co czuje,ale chce znać wasze zdanie.. Czy uważacie,ze winę za rozpad rodziny ponosi tylko mąż ? Czy kochanka tez jest winna,podobnie jak on?

Nie przesadzaj. Nie wiedzialas, ze byl zonaty.

wiesz, mi się wydaje, że każdy jest odpowiedzialny za to, co robi, do czego się zobowiązuje; to on był czy jest - mężem, ojcem, itd. - to było jego zadaniem dochować obietnic danych żonie, zadbać o swoją rodzinę; Ty za jego rodzinę nie ponosisz odpowiedzialności; i, jednocześnie - wchodzenie w taki związek było nie w porządku; tyle, że: kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamień... każdemu zdarza się robić różne złe rzeczy; to nie chodzi o to, żeby na siłę siebie samego przekonywać, że: nie, nie, w sumie nic takiego się nie stało wg mnie to było nie w porządku, że weszłaś w ten związek - i, jednocześnie - wcale nie jestem aż tak pewna, czy ja w takiej sytuacji miałabym aż tak silny kręgosłup, żeby w coś takiego nie wejść :( po prostu czas już sobie przebaczyć... każdy popełnia błędy, takie czy inne, większe czy mniejsze na pewno nie zasługujesz na jakieś wieczne potępienie z tego powodu pora już, żebyś sobie sama przebaczyła

on to zrobil swiadomie oszukujac cie na poczatku; zebys w to weszla no to pora sobie naiwnosc wybaczyc

nie nie tylko mąż, ale obie strony. Jedna godzi się na k******o, a druga zbiera ile może, bo nie wie kiedy jej się to urwie. Nie czaruj żeś taka naiwna była i myślałaś, że prawiczka starego muchomora poderwałaś.

to nie był wiele starszy i wiele mądrzejszy, może tylko bardziej świadom swojej seksualności, swojego pożądania, nic więcej. Gościu chciał tylko p*********ć. I nie musiał długo szukać.

o jedno dziewczyno, o jedno. Marzył o tym czego mu tamta nie dała, a ty dałaś, bo bylaś taka "wyjątkowa" prawda? Jak cię czarował?