partner choleryk

odnoszę ponad to wrazenie, ze powielam obrazek typowej kobiety...zostawiłam dla niego wszystko, i przeprowadziłam się do innego miasta, zostawiłam prace, tym samym przeprowadzając się nie mam tu zadnych znajomych, nawet nie mam zadnej bliższej koleżanki z która mogłabym na kawe się umowic...myslalam, ze on będzie dla mnie oparciem i całym swiatem, ale się pomyliłam. On ma jedna pasje - swoja prace, a ja mu bylam potrzebna, bo chciał mieć dzieci i kobiete w domu. Wiem na co się pisałam, zyje jak paczek w maśle, ale...jestem strasznie samotna...w tym związku i pewnie nie będzie lepiej...

może być lepiej, ale ciężko się będzie przebić. Choleryk często nie widzi problemu, kiedy się uspokoi nie widzi problemu, emocje opadną i wszystko jest w porządku - i wtedy człowiek chce żeby inni też się lepiej czuli. Poza tym on pewnie zdaje sobie sprawę, że to w sumie nie był wielki problem - więc tak jakby nie było sprawy.

Dlatego powinnaś wychodzić. Dziecko ma JUŻ 2 tygodnie, pogoda piękna to wybywaj na spacery do parku czy jakieś place zabaw. Tam spotkasz dużo kobiet z dziećmi i powoli, powoli na pewno z którąś z nich się zaprzyjażnisz. Nie siedż w domu, bo jak to mówią w domu ludzie umierają. Jeżeli nie będziesz reagować na jego zachowanie to bedzie tylko gorzej, zobaczysz.

nie jest tak zle...na spacerki chodzimy od pierwszego dnia pobytu w domu - codziennie, tylko...mieszkamy na osiedlu domkow i tu naprawdę ludzie nie chodza na spacery...nie spotkałam nikogo od 1,5 tygodnia, a spacerki ponadgodzinne uskuteczniamy. Może zapakuje Mala w auto i pojade do "centrum" , tam większy ruch:)

już 22 a jego nie ma...no jasne, on jest pewien, ze jak wroci będziemy w domu, kurcze sama się sobie dziwie jak dalam się tak zamknąć w "zlotej klatce", normalnie gdyby ktoś mi to powiedział jeszcze rok temu zabiłabym smiechem:)

i im dłużej będziesz pozwalać na takie coś tym będzie gorzej. W końcu jemu opadną emocje, wróci, a wy w domku. Czyli wszystko po staremu, nic się nie stało, nie ma do czego wracać. Spróbuj rozmawiać, ale z góry uprzedzam, będzie ciężko bo nikt nie lubi się przyznawać do błędu. Zwłaszcza ktoś kto łatwo się denerwuje.

A dlaczego założyłaś topik? Piszesz że jesteś szczęśliwa. Z tego co widać to nie chcesz żadnej rady-porady. Za chwilę piszesz że jesteś bardzo samotna, czyli jedno wyklucza drugie. Samotność to jest sam smutek, a smutek to nie jest szczęście.

Pewnie przyszedł do domu bo się nie odzywasz