Czuję że się marnuję

Nie mam mężczyzny, któremu mogłabym okazywać czułość oddanie, z którym mogłabym uprawiać fantastyczny dziki i namiętny seks. Mam już prawie 25 lat, oczywiście posiadam wady, ale i zalety, którymi chętnie uraczyłabym swego oblubieńca. Jest we mnie tyle emocji,uczuć, które chciałabym okazać, a nie mam komu. Czuję się jakaś stłamszona,przygaszona, nie umiem czerpać w pełni radości z życia, nie mając go z kim dzielić. Poza tym bardzo ale to bardzo potrzebuję seksu i adoracji ze strony faceta.

Czyli swędzi cię psita i uważasz że jesteś stworzona do rżnięcia, cała reszta to marnowanie życia :-O

,,Czyli swędzi cię psita i uważasz że jesteś stworzona do rżnięcia, cała reszta to marnowanie życia" - ładnie mnie podsumowałeś/aś nie ma co. No cóż, pewnie jest w tym nieco prawdy. Hormony i zwierzęca natura mają nade mną zbyt dużą kontrolę. :o

I na pisaniu się skończy, nie chcesz się spotkać ?

,,I na pisaniu się skończy, nie chcesz się spotkać ?" - z kim niby?