Nie wiem co robić

Witam.Mam 18 lat.Nie wiem za bardzo jak zacząć ale chyba najlepiej zacząć od początku. Od zawsze byłam grubym dzieckiem.Wiadomo jak to grube dzieci,inni przezywali mnie,dokuczali itp.Jednak nigdy wracając do domu nikomu o tym nie mówiłam.Trwało to od 1kl podstawówki do 1liceum.Nieustanny strach przed pójściem do szkoły,pokazaniem się komuś.Zawsze tłumiłam wszystko w sobie.Niestety coraz częściej nie czuję nic.Zupełnie nic.Czasami zbiera mi się na płacz nie wiem sama dlaczego,czasami czuję rozdzierającą pustkę w klatce piersiowej.Chciałabym się tego pozbyć jednak zamiast tego cały czas ranię najbliższych.Czuje się jak prawdziwe piąte koło u wozu.Zazwyczaj udaję,że coś mnie cieszy dłużej niż 5 minut tylko dlatego żeby nie usłyszeć od mamy czy siostry "znowu jesteś zła/naburmuszona" ,"nie da się do Ciebie podejść".Im starsza jestem tym trudniej mi jest udawać.Dzisiejsze wydarzenie pchnęło mnie do napisania tego.Miałam okropną kłótnię z siostrą,nie taka zwykłą sprzeczkę(moja siostra jest sporo ode mnie starsza)ale prawdziwą bitwę,po której stwierdziła,że będę powodem dla którego będzie rzadziej przyjeżdżała do domu.Ona się popłakała,a ja nie potrafiłam.Zabolało mnie to strasznie,a nawet już nie pamiętam co mówiłam. Wcześniej zdarzały nam się podobne kłótnie ale zawsze to ja byłam brana jako ta"zła osoba" i rodzice zwalali wine na mnie,bo ona płakała. Ja już nie wiem co mam robić...Boję się,że popadłam w depresję.