czy "zostawic" meza

Jestem w trudnej dla mnie sytuacji zyciowej, mieszkam w niewielkim miasteczki i jestem mezatka od dwoch lat, moj maz jeszcze przed slubem bez pozoruzmienia ze mna , tylko z rodzicami podjał decyzje o budowie domu na wsi, takiej prawdziwej wsi z ktorej on pochodzi niedaleko jego domu rodzinnego. Rodzice przepisali na niego dzialke. Ja ta dizalke chcialam sprzedac i kupic mieszkanie w miescie, niestety stracilam prace i pol roku siedze w domu. Jest to dla mnie sytuacja upokarzajaca i dobijajaca. Calymi dniami sie placze po domu i placze, dodatkowo perspektywa przeprowadzki na ta wes mnie dodatkowo dołuje, Nie chc etam mieszkac i nigdy nie chcialam. Maz ciagle zachwala miejsce, z ebedziemy mieli ogrodek, warzywa, kwiaty itp itd. a mnie do tego nie ciagnie nie chce ogrodka, nie chce ogrodu, nie potrzebne mi kwiaty na podwirzu itp. Tu nie ma perspektyw, pracy, przyszlosci i nie ma dostepu do kultury. Chce sie wyprowadzic do Warszawy i tam znalezc prace i tak ulozyc sobie zycie. Chce pracowac. Co robic? Tu nawet nie ma szans na prace dla mnie..

a ile km jest do miasta?

to trudna decyzja tak jest no wlasnie :) www.youtube.com/watch?v=fM3i2-hdbiQ

to na jakiej podstawie planowaliście wspólna przyszłość, skoro mąz na wieś, a ty do stolicy? nie omówiliscie tak podstawowych spraw jak miejsce życia przed ślubem???

ok 120 km nie omawialismy wspolnej przyszlosci, maz dostal dzialke, ustalilismy kompromis ze ja sprzedajemy i kupujemy mieszkanie w miesxcie podrodku zebysmy oboje mogli pracowac, ale tak sie stalo (rodzice go przekabacili) ze on jej nie chcial sprzedac i namowil mnie a raczej wymusil na mnie budowe domu, choc raczedj mi to oznajmil ze "nie bedzie sprzedawac dzialki, na ktora jego ojciec ciezko pracowal".

Moja droga kiedyś byłam w takiej sytuacji jak ty . Nie mieliśmy z mężem własnego kąta więc wynajmowaliśmy mieszkanie w stolicy . Mąż dobrze zarabiał ja trochę mniej . Przyszedł dzień że firmę w której pracował parę dobrych lat zamknięto . Z mojej wypłaty nie szło opłacić mieszkania i przeżyć .Mąż szukał pracy na darmo . Mieliśmy wybór wrócić do rodzinnego miasta i iść do rodziców pod dach puki nie znajdziemy pracy i nie staniemy na nogi lub propozycja teścia przeprowadzić się na wieś 100 km od stolicy bez tułania się po stancjach do domu który on wybudował a on czyli teść zostanie w starym domu . I nie stety też się zapierałam nogami i rękoma ale życie napisało taki scenariusz że i tak zamieszkaliśmy na wsi do miasta mamy 4 km , fakt nie ma tutaj żadnych zwierzątek i nie jest to typowa wieś . Pierwszy rok był trudny wypominałam mężowi za tą wieś i życie na niej , ale teraz już się przyzwyczaiłam i choć nie jest łatwo to nie żałuje w okresie letnim tak jak teraz nie zamieniłam bym tej wsi na miasto . Jest spokój cisza , mamy obecnie dziecko mały latać może po podwórku bez obawy że wybiegnie na ulicę bo dom jest ogrodzony . Jedyny minus to że w zimę jest nudno ale idzie się przyzwyczaić .

moze nic bym nie miala przeciwko do wsi gdyby nie to ze ta wies jest 20 km od najblizszego miasteczka, a do stolicy jest 120 km, nie sposób jest tam dojezdzac do pracy, robilam tak przez jakis czas ale nie dalam rady, musialam wstawac o 5 dojechac 30 km do najblizszego miejsca gdzie jest stacja pkp i dalej pociagiem do wawy i jeszcze kawalek dojsc albo podjechac miejskim.wracalam juz po 18 bez sily na cokolwiek. w zime to tylko kolacja i spac. a wiadomo w domu tez cos trzeba zrobic.

A nie ma bliżej innego miasta niż Warszawa?

przecież można zmienić prace i poszukać drugiej w pobliżu miejsca zamieszkania . Nie którzy ludzie wiele by dali żeby mieszkać na wsi z dala od stolicy w ciszy i spokoju niż w zatłoczonym mieście gdzie życie pędzi bez opamiętania . I uwierz mi na wsi jest więcej kultury niż w mieście .

nie przeszkadza mi samo mieszkanie na wsi a brak pracy i brak perspektyw, a w moim zawodzie (kultura) tu pracy nigdy nie znajde. Po prostu nie chce ytknac na wsi jako kura domowa bo dla kobiety chyba nie ma nic gorszego...?