przyjaźń....

Kochani, mam problem z przyjacielem. Traktowałam go jak brata, znaliśmy swoje tajemnice i dobrze się dogadywaliśmy. Jestem w długoletnim związku i to w żaden sposób nie wpływało negatywnie na moje kontakty z "bratem"... Problem zaczął się, gdy ten znalazł sobie na studiach dziewczynę i mówiąc dobitnie: ma mnie w tyłku. Odzywa się średnio raz na 4 miesiące (wyśle sms, na którego odp. chyba niezbyt go obchodzi). Mnie to strasznie wkurza, bo sama mam pracę, do tego drugą pracę, studia, faceta, a i tak znajduję czas dla bliskich (znajomych, rodziny), a on? Czuję, że bardzo się zmienił, bo już nawet "nie nadajemy na tych samych falach". Próbowałam jakoś to ratować, rozmawiałam z nim o tym.. a on.. albo unika tematu i udaje, że nie wie o co chodzi, choć tłumaczę łopatologicznie wręcz, albo przeprasza i "postanawia poprawę" jak na spowiedzi, a po tygodniu wszystko wraca na dawny tor. Szkoda mi tej przyjaźni, nie wiem jak sobie poradzić. Kurdę, traktowałam go jak starszego brata.. a czuję, że on ma to wszystko w d***e i że go to już doszczętnie nie obchodzi. Smutno mi przez to i czuję się nie ważna. Boję się budować nowe przyjaźnie, bo to nie pierwsza relacja w której tak to się kończy.. :( Czasem myślę, że to wszystko przeze mnie, że to moja wina, że każda moja przyjaźń w ten sposób się kończy, że robię coś źle.. innym razem że tak po prostu jest i tak musi być. Nie wiem, jak sobie z tym poradzić, ciężko mi.

Czy po tylu próbach ratowania przyjaźni jest jeszcze jakikolwiek sens? Taki stan rzeczy trwa od przeszło roku i jest trudny do wytrzymania. Przynajmniej dla mnie, bo on chyba bawi się świetnie. :/

a olej palanta. Jak jakaś lalunia tak go zaabsorbowała i cały świat przestał istnieć dla niego, to znaczy że niewarty przyjaźni. Bo skoro to znajdowałaś dla niego czas i miał swoje miejsce w twoim życiu już długo, a jemu wystarczyło, że poznał pannę i od razu zapomniał o bliskich. Widać, że ta przyjaźń była tylko taką zapchajdziurą w jego życiu, dopóki kogoś nie pozna. Ja bym nie miała oporów, żeby przestać się odzywać, szkoda nerwów.