Dzień matki a moje urodziny...

Więc tak, moja mama w ogóle się mną nie interesuje. Tzn. usamodzielniłam się i nie mieszkam w domu rodzinnym od 6 lat... Gdy zjawiam się tam nawet słowem się do mnie nie odezwie, ma mnie gdzieś... Jedynie dwie córusie klony ją interesuje. Ważniejsze jest co powie 10 sąsiad niż ja i moje uczucia... Jestem zdana sama na siebie, nie mam z jej strony żadnego wsparcia. Poprostu jestem jej nie potrzebna. Przez te 6 lat nie zadzwoniła do mnie ani jeden raz... A gdy którejś z moich sióstr nie ma w domu choć jeden dzień ona dzwoni 5 razy do nich... Myślę, że jest tak dla tego że radzę sobię najlepiej z rodzeństwa. Zawsze musiałam być najlepsza, średnia powyżej 5, laureat konkursów itd... A po co? Wiadomo, że dla siebie też, ale przede wszystkim by choć raz usłyszeć coś dobrego pod moim adresem. Ale się nie doczekałam. Moje siostry wiecznie miały komisy, wiecznie nie mogą znaleźć pracy i wiecznie są takie biedne i pokrzywdzone. Gdy babcia rozmawiała z kimś na mój temat, o tym, że pracuję, studiuję i że dobrze sobie radzę moja matka zadzwoniła opieprzyć ją, że zamiast takie rzeczy mówić powinna Monisi powiedzieć że i ona pracę znajdzie! No po prostu nie wytrzymam! Do wszystkiego doszłam swoją ciężką pracą! Czy ja zrobiłam coś złego??? Mam wrażenie, że moja matka oczekuje, że będę bić się w pierś i przepraszać, za to, że jej ukochana córunia nie ma pracy i się nie uczy .Czy to, że Monika nie radzi sobie ma oznaczać że mam siąść i nic nie robić żeby jej przykro nie było? Tak się składa, że obchodzę urodziny dzień przed dniem matki. Nigdy! Przenigdy!, moja matka nie złożyła mi życzeń urodzinowych ( w przeciwieństwie do urodzin pozostałych córuni)... Mimo wszystko każdego roku dzwoniłam do niej z życzeniami na dzień matki ( bo tak wypada). I stąd moja prośba/ pytanie... W tym roku nie mam ochoty dzwonić, bo w zasadzie po co, skoro ona nie traktuje mnie jak córkę... Dzwonić czy nie dzwonić? Oto jest pytanie