do samobójstwa coraz bliżej

Każdy dzień zbliża mnie do tego kroku. Od ok 10 lat mam nawracające stany depresyjne. Ogólnie jestem osobą mocno stąpającą po ziemi, wg znajomych raczej pogodną, silną psychicznie. Mam 30 lat, niezłą pracę, narzeczonego. Nie cieszy mnie nic. Zero. Praca jest dla mnie udręką, odpowiedzialność, setki pytań, telefonów. Narzeczeństwo nie cieszy mnie w ogóle. Codziennie chce mi się płakać. Nie to w zasadzie nie byłby płacz tylko wybuch łez, dziwny żal, histeria. Każdego dnia powstrzymuję się resztkami sił, może to lęk przed nieznanym. Wiem też, że może to być moment, sekunda kiedy powiem "tak to jest ten czas".

mam to samo

A może będzie taki moment, sekunda, kiedu powiesz "czas odłożyć trochę pieniędzy i zmienić pracę a później zostawić narzeczonego?"

Pieniedzy odłożonych mam sporo. Zmiana pracy i narzeczonego nie jest wyjsciem z sytuacji. Prace zmienilam niedawno, narzeczony jest dobrym czlowiekiem. Kochamy się. To ja mam problem, ze sobą.

W takim razie pójdź na terapię i zacznij się leczyć farmakologicznie. Dużo to zmienia i czasami pozwala wyjść z takich problemów.

terapia na mnie nie działa. To siedzi mi w glowie jak robal. Czasami mam już takie stany, ze czuje jak opadam z sil. Ze zaraz upadne na ziemie (dosłownie) i nie wstane, z braku sil. Mógłby ktos mnie zdeptac wtedy i nie robiloby mi to roznicy.

pracujesz jako?

to lecz się farmakologicznie.

Nie chce tu pisać gdzie pracuje. Po prostu mam odpowiedzialne stanowisko, ścisła specjalizacja.

Możesz mi oddać wszystkie swoje pieniądze a cię uszczęśliwie. Nie? To giń.

Nie kochasz go. Prawdziwa miłość, to chyba jedna z niewielu rzeczy które mogą powstrzymać człowieka przed tym krokiem.