Strata... papugi

Miałam papugę, która była bardzo dzika, człowieka bała sie jak ognia. Któregoś dnia bardzo chciała wyjsc z klatki, wiec ja wypuściłam. Ku mojemu zdziwieniu weszła mi na rękę, popatrzyła na mnie i... odeszła. Nie wiem, dlaczego. Tak jakby chciała sie pożegnać, a przecież była okropnym samolubem, człowiek był jej zupełnie zbędny do szczęścia. Co o tym sądzicie i czy spotkało Was kiedys cos podobnego, ze jakiś zwierzak chciał sie pożegnać? [*] dla Julki :(

aaa dlaczego to przeczytałam, mam 2 papugi, jedna jest dzika druga oswojona, mam wrażenie, że to takie inteligentne stworzenia, dużo rozumieją, teraz mi smutno jak przeczytałam o Twojej papudze

ale mięska nie zmarnowałaś?

Wypchałam, pasuje? Aha, w sumie nie napisałam o jeszcze drugiej papudze, Julka była jedna, mam jeszcze druga. Ta druga właśnie jest oswojona, do tego stopnia ze kiedy chce ja pogłaskać to macha łapka :) i w dodatku jest nielotem, miała złamane skrzydło i kiedy jest ciepło wychodzę z nia na dwór. Tylko ze smutno na nia patrzeć, kiedy zaleca sie do kolby albo wtula do drążka, bo nie ma do kogo :( na druga papugę niestety nie mam warunków, miałam remont, nowe meble, nie mam miejsca na odpowiednia klatkę dla parki.