Jak żyć?

Witam - sama już nie wiem, co mam zrobić, dlatego postanowiłam napisać do osób postronnych. Poza tym, nie mam komu się wyżalić. Od jakiegoś czasu myślę tylko o jednym - czy mam mieć wyrzuty sumienia, bo po kilku danych szansach facetowi odeszłam? Szanse te dotyczyły jego podejścia do życia, comiesięcznego zmieniania pracy. To było niemalże straszne myśleć, czy następnego dnia jeszcze w pracy będzie, czy też się zwolni. Co mam o tym sądzić? Dodam, że jest to człowiek po przejściach.

sama wiesz najlepiej ludzie mają tendencje do utrudniania sobie życia dałaś mu kilka szans i wystarczy zawijaj się i szukaj sobie innego

gdyby naprawdę mu zależało szanse wykorzystałby, więc nie masz co się zadręczać tylko zacznij martwić się o siebie a on niech zacznie ponosić konsekwencje za swoje czyny. Gdybyś została użerałabyś się z nim do końca życia... a chyba nie tego od związku oczekujesz ...

Nie- ja tylko chciałam, żeby było...normalnie. On raz obiecuje, po czym następnego dnia zmienia zdanie. Chodzi mi bardziej o to, czy mam mieć wyrzuty sumienia, że tak się zachowałam i odeszłam. Nie planowałam tego, ale ciągłe narzekanie (za daleko, za mało płaca, za jałmużnę robić nie będę) po prostu mnie przerosły. Jak przychodziłam, to albo grał albo szedł sobie brać prysznic albo gadał przez telefon o głupotach. Nie przeszkadzało mu, że x czasu nie ma pracy, nawet znaleziona przeze mnie dla niego mu nie pasowała.

nie jesteś jego mamą

nie masz o co mieć wyrzutów sumienia, ja kiedyś byłam w podobnej sytuacji i odeszłam... a dziś jestem szczesliwą męzatką z odpowiedzialnym facetem u boku :-)

Boję się tylko, bo on straszy, że sobie coś zrobi, a poza tym wrócił do nałogu, do picia. Teraz to moja wina? Ja tylko chciałam mu pomóc, nie zaszkodzić.

ech mu pomagasz a sobie szkodzisz :O bądź egoistką i puść gamonia w czorty

Ja tylko potrzebuję Waszej opinii, bo już głupieję od tego. To nie był mój kaprys, tylko mus, bo tak całe życie nie może wyglądać. Zmiany co miesiąc, bo coś mi się nie podoba, też nie wchodzą w grę.