Jak żyć po stracie

Tak, wiem, nie ja pierwsza, nie ostatnia. Takich historii jest miliony, ludzi w podobnej sytuacji jak ja również. Mimo to czuję się jakby mój ból i żal był największy na świecie. Chociaż tak, wiem są gorsze rzeczy i prawdziwe tragedie. Mimo to od 15 lutego mam wrażenie, że moje życie się skończyło i nie żyję, tylko egzystuję. Jakbym była zatrzymana w czasoprzestrzeni. Tak, kilka miesięcy temu zostawiła mnie miłość mojego życia. Osoba, z którą dzieliłam każdy dzień, której ufałam, wierzyłam. Która była najważniejsza w moim życiu. Wierzyłam, że mamy coś wyjątkowego. Czego nie ma nikt inny. Że wierzymy w te same wartości. I jak żyć jeśli wszystko w co się wierzyło runęło. Dlaczego? Bo mu się pozmieniało, bo chyba to nie jest to. Bo może musi zatęsknić, bo nie wie czego chce...Bo pojawiła się ktoś inny, z którą już się spotyka. Długo naiwnie wierzyłam, że się opamięta i wróci. Jak żyć bez żalu, że zniszczył wszystko to co było między nami? Tą więź, tą wartość. do dzisiaj nie wiem jak? Historia, z którą może utożsamić się wiele osób, ale mimo to dla każdego indywiualna.