Alkoholik

Długo przypatrywałam się małżeństwu, które nie było zbyt udane. Przypatrywałam się z bliska, ponieważ byłam owocem tego stanu cywilnego, bo chyba tylko tak to można nazwać. Moje życie wspominał całkiem udanie, a to wszystko dzięki mojej mamie, która mimo nadużywania alkoholu przez mojego ojca dbała i podtrzymywała ciepło rodzinne. Jedyne czego nie rozumiałam to zachowania mamy, czemu nie odejdziesz od ojca, po co on nam ? Mamo daj spokój, przecież go nie kochasz. To chore rozwiedź się z nim. Po 25 latach moi rodzice zamiast świętować srebrne gody świętowali... W sumie chyba tego nie można zaliczyć do sielankowej imprezki. Wspólny majątek nie pozwolił im uwolnić się do końca, więc wróciliśmy do domu po sprawie rozwodowej ja, mama... no i myślałam, że to wszystko, że ojciec zrozumie da nam w końcu spokój, skoro chce pić to niech pije... Po prostu on ma taki styl życia, niech się go nikt nie czepia, że on pije ! On za swoje pije i jeszcze do domu przyniesie ohoh- oh ho cóż za ideał mężczyzny. Nie chciał się nigdzie wyprowadzić, ani za pieniądze mojej mamy, które mu zaproponowała, ani za nic... No nic dziwnego, tańszego hotelu po zrzuceniu się na opłaty to na pewno by nie znalazł w naszej stolicy. Los okazał się bardziej okrutny, życie pokazało swoją prawdziwą twarz i szok, moja mama umiera... Ktoś powie takie życie... Lecz lepiej chyba milczeć bo żadne słowa tego nie uniosą . Zostałam sama ze swoim oprawcą, z alkoholikiem, który pije... no i co, że on pije ? Za swoje pije... usłyszę... Jest nieznośny, wyrafinowany, potrafi użyć wielkich słów a potem śmiać się z tego i szydzić ... Ma ktoś jakaś poradę dla mnie ?