Znienawidziłam dzieci.

Do pewnego momentu uwielbiałam dzieci. Chciałam się nimi opiekować, wzbudzały we nie instynkt opiekuńczy i radość, uwielbiałam ich słodkie głosiki, gadanie głupotek, malutkie rączulki nóżki itd. (ale wtedy nie spedziłam z żadnym więcej niż 1h) Potem jakoś w wieku 20 lat zostałam opiekunką, siedziałam z dzieckiem po 9h- 10h dziennie od pn do pt przez ok 9 mcy. Wracałam wykończona, wycieńczona i zmarnowana z kazdym dniem coraz bardziej. Teraz mam 25 lat. Większość moich koleżanek ma już swoje dzieci i nie mogę znieść kiedy targają je na spotkania. Wieczne darcie,krzyki, jęki,marudzenie, targanie ich wózków, bieganie za nimi. Nie znosze dzierciorów kojarzą mi się z ogromnym zmęczeniem. Wręcz ich nienawidzę. Załuje, że miałam z nimi styczność zanim zrobiłam sobie swoje bo teraz się chyba nie zdecyduje.