Psychoterapia.. Tak czy nie?

Szpital odpada-mam dzieci

no bo to jest kwestia ustawienia antydepresantu, w moim przypadku dopiero szósty lek działał, a wcześniejsze miałem same uciążliwe objawy niepożądane albo jeszcze pogorszenie samopoczucia, dlatego wlasnie dobrym wyborem jest szpital i pełna diagnoza, tam reagują natychmiastowo, jesli cos jest nie tak, co do terapii też zespół terapeutów i psychiatrów podejmuje decyzje co jest dla ciebie najlepsze (bo to jest klinika psychiatrii, na NFZ normalnie szpital uniwersytecki im Jurasza w bydgoszczy) wiem że niektórzy mieli terapie grupową (max 5-7 osób w takiej grupie jest) albo indywidualna psychodynamiczna indywidualna behawioralna indywidualna behawioralno-poznawcza pewnie jeszcze inne są ale o tych wlasnie słyszałem od pacjentów tam są jedni z najlepszych terapeutów w Polsce

Nie jesteś beznadziejna , po prostu życie dało ci w kość . Jedni sobie radzą z problemami inni nie . Tak już jest w życiu. Depresja, myśli samobójcze , niska samoocena, strach przed rozmową z innymi...to wszystko się leczy... Nie wiem, może spróbuj tutaj się wygadać , a co najwyżej głupich uwag nie bierz sobie do serca ...

mówienie o sobie jak o śmieciu, że jest sie beznadziejnym itp to typowy objaw depresji, to wynika z tego że spada samoocena, obniża się pewność siebie itp to wszystko wynik depresji

Moja samoocena nie spada.. Spoko.. Nigdy nie była wyższa..

ale jak wyjść z depresji bez leków? Można , ale na to potrzeba siły, wiary, jakiegoś bodźca, wsparcia...

ja też tak miałem, depresja od dziecka, dopiero po 20 latach zacząłem być sobą, wcześniej żyłem pod innych w lęku i napięciu, może u ciebie podobnie dlatego samoocena niska od dawien dawna bo po prostu problemy cie trapią od dawien dawna

Argumentujesz, ze masz dzieci, a co bedzie jak calkowicie padniesz i nie bedziesz mogla nawet zajmowac sie dziecmi?

Gość 22:37 W pewnym sensie masz rację.. Nie wiem która ja to ja... Ta na codzień zwykle uśmiechnięta, radosna, pełna energii, miła i uprzejma? To wszystko wymaga tyyyle siły.. Czy to pozory? Nie wiem.. Pewnie też. Może dlatego że NIE chce być postrzegana jako ta smutna, depresyjna, biedna, próbująca zwrócić na siebie uwagę - nie chce żeby ludzie tak myśleli. Dlatego ciągle się uśmiecham. Tzn.. ostatnio już nie mam na to siły.. Chciałabym zniknąć. Kurde.. Serio.. Gdzieś z tyłu głowy jest jeszcze ta świadomość że nie chcę spieprzyć dzieciństwa swoim dzieciom, ale kiedy przychodzi taki dzień /taki dni jak ostatnio to nawet ta myśl nie jest w stanie mnie powstrzymać przed zrobieniem jednego kroku więcej ku śmierci.. Nie wiem czy rozumiecie o czym pisze... Tak bez ładu i składu.. Przepraszam

mąż cie nie wspiera?

Mąż uważa, że to jesienna melancholia. Nie rozmawiam z nim na te tematy.

od czegos trzeba zacząć ! najpierw psychiatra i leki tlumiące objawy. Trzeba je dość długo przyjmowac, by poczuc ciu ciut poprawę. W międzyczasie zapisac sie na NFZ do terapeuty i zacząć chodzić. Tylko w glowie masz,że nie umiesz, nie potrafisz, itd. Tam znajdzie sie mechanizm,ktory cie odblokuje i zaczniesz mówic/ryczeć/ krzyczeć/milczeć. Az wreszcie poczujesz siebie samą, I powolutku dalej, dalej...

przewinąłem się przez kilka terapii, poznałem wielu ludzi i stwierdzam jedno że 99% ludzi miało depresje czy nerwice wywołane przez dzieciństwo, ludzie w różnym wieku jeden przed 20stką inny po 30tce inny już na emeryturze, dopada depresja a powody siedzą głęboko w nas, siedzą od dzieciństwa i dopiero wychodzą po latach u jednego szybciej u innego później, u ciebie pewnie też coś z dzieciństwem prawda? Rodzice alkoholicy albo przemoc fizyczna albo nadopiekuńczość i krótkie trzymanie, nie pozwalanie na nic dziecku albo tzw, "zimny chów" bez uczuć, bez rozmów

22'54 w sam punkt i to wlasnie trzeba przerobic, żeby móc zapełniac "dorosłymi" wartościami bez lęków.

Jezuuuu jak ja się tego boję.. Nawet nie macie pojęcia.. Umrzeć byłoby łatwiej.. To tak bardzo boli :-(

Trzeba przejść na druga stronę lustra!

użalanie się że boli, przeżywanie i wmawianie że sie nie potrafi mówić o problemie nic ci nie da, to tak jakby ci wcale nie chodziło o faktyczną pomoc i rozwiązanie problemów ale po prostu o zwrócenie uwagi, szukanie atencji

Boję się, że nikt mi w to nie uwierzy.. Chociaż już nie muszę nigdzie niczego udowadniać bo to daleka przeszłość.. Ale pomimo tego, ja sama zastanawiam się ile złego może zdarzyć się jednej osobie... Ile ciężaru mogą unieść jedne plecy..

mnie już nic nie zdziwi, tak jak mówie przewinąłem sie przez pare terapii, poznałem problemy wielu ludzi, w sumie moje przy niektórych ich problemach to mały pikuś, znowu sie nie potrzebnie nakręcasz i "zabezpieczasz" że pewnie nie uwierzycie itp to znowu ucieczka, odganianie nieuniknionego, skup się na tu i teraz i po prostu powiedz co i jak, nie uciekaj sama przed sobą, nie wymyślaj, nie ściemniaj, nie zbaczaj z toru

23:06 "... Wmawianie, że się nie da mówić o problemie.. " Aaaaaa.. Wmawiam to sobie.. To jak to sobie nie wmawiać kiedy nie potrafię rozmawiać? Hm? Jakaś rada? Jest mi tak strasznie wstyd, tak głupio, czuje się poniżona, bezradna, winna.. Jak mam mówić? To wcale nie jest takie łatwe.

Idź się walnij w łeb

to nie provo?

Nie.

Słabe provo :(

Zglos sie najpierw do psychiatry. Nikt nie bedzie Ci kazal zmierzyc sie z najgorszym, kiedy jestes najslabsza. To bez leczenia zwala Ci sie na glowe wszystko na raz az nie mozesz tego udzwignac.

Sama nie wiem czego chce.. Z jednej strony chciałabym nie żyć a z drugiej strony myślę o dzieciach.. Taka ciągła szarpanina w mojej głowie.. Może faktycznie pójdę po te leki.. Może dobrze będzie jak będą pod ręką..

Ej, masz sie systematycznie leczyc. Moze obejdzie sie i bez lekow, moze tylko w poczatkowym okresie beda potrzebne. Ale zrob cos, nie musisz cierpiec i to w samotnosci. Zabierz sie za siebie dla siebie i dla dzieci.

Zobaczymy. Może w przyszłym tyg. uda mi się dostać do jakiegoś lekarza. Powiem Wam, że co wieczór /co noc boję się, że ktoś mi się wkradnie do domu.. Prześladuje mnie to nawet w snach. Boję się zasypiac.. I nie-nikt mi się nie włamał nigdy do mieszkania.. :-o

Takie leki, obsesyjne moga wystepowac przy depresji. Obiecaj sobie i nam, ze zajmiesz sie soba i to priorytetowo.

Nie mogę tego obiecać nikomu.. Nie potrafię skupić się na sobie. Zawsze to ja pomagam innym. To do mnie przychodzą jak potrzebują pomocy. Nie umiem inaczej..