Erytrofobia...

cierpi ktos z was na ta chorobę? ja niestety tak,i życie mi sie sypie, nie wiem co mam zrobic :(

Hej ja też. Jakoś sobie radzę, chociaż jest ciężko :( Nie załamuj się. Ja mam raz lepsze dni i wtedy mam to gdzieś (a jak o tym nie myslę, to i objawy są dużo mniejsze) a innym razem gorsze i mi się odechciewa wychodzić z domu. Chociaż w domu też mnie to może spotkać, bo przecież zawsze może ktoś przyjść :o Ciężko jest, ale pocieszam się, że poza tym jestem zdrowa i nie mam co narzekać!! Ludzie mają większe problemy i dramaty, więc głowa do góry!! :)

co to za choroba?

(\"większość zdrowych tylko dodatkowo utrudnia Ci życie\" no to jest właśnie chore, znam takich ludzi, nie wiem co z nimi, na pewno mają bardzo niską inteligencję emocjonalną, w każdym razie takie pytania brzmią niezwykle prymitywnie)

No niestety. W takiej chwili mam wrażenie, że ta osoba normalnie robi na złość. Bo niby co mam odpowiedzieć w takiej chwili?? Co to za durne pytanie!!! \"Dlaczego jesteś taka czerwona?\" No naprawdę nie wiem jakiej odpowiedzi wtedy oczekują!!!

nie jest to psychotrop tylko antydepresant a to zasadnicza roznica,antydepr.sa na depresje ,nerwice,fobie spoleczna ,erytrofobie natomiast psychotropy na choroby psychiczne jak np.schizofrenia

odnośne leku seroxal to Misiek (tak nazwijmy tu mojego mena :D) brał go ale 2 dni tylko. Lek był bardzo skuteczny, ale po dwóch dniach musiał odstawić bo go bardzo nerki bolały.

do autora wpisu powyżej: jeżeli nie masz pojęcia czym jest erytrofobia, jak potrafi utrudnić życie to lepiej nie wypowiadaj się na ten ci temat. Z całym szacunkiem, ale widząc ten topik nie musiałeś tutaj wchodzić ani tym bardziej wypowiadać się jak nie masz nic mądrego do powiedzenia. Życzę ci żebyś nigdy nie musiał/a nigdy zmagać się z tą lub jakąkolwiek inną chorobą chociaż gdyby cię to spotkało to może przynajmniej miałbyś coś mądrego do powodzenia :)

tez to mam :O czerwienie sie w bardzo roznych sytuacjach, kurcze nawet gdy kupuje bilet pkp itd :(

Szkoda,że Twój Misiek nie chce spróbować :( ale skoro wie,że mu nie pomoże,a operacja jest pewniakiem w tej sytuacji to wiadomo... A jak On dowiedział się,że ma erytrofobie? Czy wie jakie mogą być tego przyczyny? rety reety ja też nie martw się :( Boże jak ja zazdroszcze tym, którzy na to nie cierpią :( Czy ty się gdzieś leczysz,albo masz zamiar?jak długo t masz?

Im mniej o tym myślę tym jest lepiej. Ja niestety przez erytrofobie nabawiłam się nawyku wyciskania warzy. Po każdym stresującym dniu staję przed lustrem i duszę nawet najmniejsze zaskórniki :( To taka reakcja odstresowująca. No ale chyba nie muszę mówić jak bardzo zniszczyłam sobie tym cerę

oczywiście twarzy miało być ;)

dziewczyny, ja chyba tez to mam, ale czeriwienie sie w sytuacjach stresujacyh, jak sie denerwuje albo bardzo czyms emocjonuje. Czasem czuje jak sie robie czerona gdy musze np wystapic publicznie albo odezwac sie w jakiejs dziwnej sytuacji do nowej osoby. Ale walcze z tym! sama zadaje sobie cwiczenia, ktore mi pomagaja. Czasem sie zaczerwienie bez powodu, ale wtedy np mowie, z emi goraco. Bardzo pomaga dobry, kryjacy podklad, czuje sie wtedy pewniej.

Ja bez podkładu nie dałabym rady ;) Tylko on mnie jakoś ratuje i się jeszcze trzymam :D

@trtrtr - erytrofobia raczej nie ma nic wspolnego z pieknymi zarozowionymi policzkami laleczki. to jest choroba.

http://alfabeta.terramail.pl/medy/medyafir.htm sluchajcie ja tez mialem z tym problem ....wiem jaka to jest dziadowska choroba ...momentami dostawalem szalu jak nie moglem zapomniec o tych dreczoacych mnie myslach ze bede czerwony...bylem u psychologa ale tak naprawde nic mi nie pomogl..od pewniego czasu zaczalem interesowac sie jogą, medytacja, autosugestia. ZRozumialem ze ten problem jest w mojej w glowie. Jezeli nie zaczne myslec pozytywnie, to ten problem nigdy nie minie. Popatrzcie...problem erytrofobii jest taki ze caly czas nakrecamy sie ze bedziemy czerwoni...nasze organizmy przyjely takie zachowanie i gdy tylko przychodzi nam ta mysl , jestemy czerwoni:D Ale jesli spojrzec na to z innej strony...nauczmy sie wyobrazac sobie, ze jestemy pewni siebie, ze jestemy fajni, ludzie nas lubia...wmawiajmy to sobie tak jak to, ze jestemy czerwoni i ni9e umi9emy z tym nic zrobic. Sam zdaje sobie sprawe z tego, ze jest to trudne i wymaga duzo czasu aby nasz umsyl zaczal inaczej reagowac. Ale sami wiecie ze to wlasnie on wymaga naprawy i jezeli nic z tym nie zrobimy i nie poprawimy naszego myslenia, to nikt nam nie pomoze...MOWIE WAM TO DZIALA wejdzcie na stronke, ktora podalem czytajcie ksiazki o jodze i medytacji ...MAM NADZIEJE ZE ODNIESIECIE SUKCES TAK JAK MI SIE TO UDAJE:D:DPOWODZENIA!!

ale z wykonaniem gorzej ale coś w tym jest, bo jak jestem po alkoholu, to wtedy o tym nie myśle i chyba sie nie czerwienie ;)

to prawda...dlatego ja czesto pije, bo wtedy sie nie czerwienie.... Zabija mnie ta choroba,boje sie chodzic na zajecia,przez to mam zawsze problemy z zalizcaniem,bo wole nie pojsc i sie nie czerwienic,niz przezyc upokorzenie....a fluid u mnie nic nie zalatwi,bo puszczam konkretnego buraka,a najgorsze są uszy:/ masakra,a meczy mnie to jeszcze bardziej z tego pwoodu,ze nie wyobrazam sobie nie wychodzic z domu,nie chodzic do pubow,na dyskoteki....ale jestem strasznie niesmiala,nie moge normalnie pogadac z zanym facetem i jestem ciagle sama:(

O Jesu...Wy tez na to cierpicie???? Ja niestety tez!!!Mecze sie z tym dziadostwem juz spory kawal czasu!i powiem szczerze,ze przy okazji nabawilam sie deprechy,nerwicy,itp! Z tego co sie orientuje,to erytrofobia jest rodzajem fobii spoleczniej-wiec nic dziwnego,ze najwieksze problemy mamy wtedy,kiedy przebywamy z ludzmi! Ale to jest tragicznie meczace!!!Ja caly czas mysle o tym,ze pewnie zaraz puszcze buraka!I co najgorsze,pewnie ktos "zyczliwy"zaraz zauwazy:Ty,ale sie zaczerwienilas!I to juz jest koniec!Mam ochote wtedy umrzec! Jejciu...zna ktos jaka metode na to??? Moze napiszcie cos wiecej o tej operacji,bo ja zdesperowana jestem!wiec moze i bym sie zdecydowala!Chociaz boje sie skutkow ubocznych-bo takie ryzyko pewnie jest!:( Pozdrawiam wszystkich czerwieniacych sie!!!!!

Witam wszystkich.ja tez na to cierpie i chyba pozostaje mi operacja:/ boje sie,ale lepsze to,niz taka męka psychiczna.ja dostalam od tego jeszcze nerwicy naczyniowej(plamy na brzuchu i dekolcie)i raz na jakis czas lapie depreche:( staram sie walczyc z tym,ale roznie to bywa.ostatnio pomaga mi syrop neospasmina(za 5 zeta w aptece),ale trzeba prawie pol butelki wypic,zeby pomoglo(wtedy moge wychodzic normalnie,bo wszystko mi lotto:). ktos juz z was przeszedl ta operacje?prosze napiszcie.pozdrawiam

Jejku dajcie spokój z operacją!!! Ja tez mam z tym wieeelki problem, ale nawet nie myślę o operacji. Mój chłopak uważa, że przesadzam i że tego w ogóle nie widać, a nawet jeśli, to co z tego! Ale ja wiem swoje, jestem bardzo jasną blondynką z jaśniutką cerą i takie bordo okropnie widać!! A przed nim się ukrywam, więc on tych \"buraków\" nie widzi :DBędziecie się ciąć na własne życzenie?? I jeszcze tyle kasy :o Dla zupełnie zdesperowanych polecam psychologa.

A i jeszcze za rok wychodzę za mąż, więc nie wiem jak dam radę na ślubie utrzymać twarz w \"normalnych\" kolorach, i to jeszcze przy białej sukience będzie widać jak cholera ;) Kupię jakbardziej kryjący fluid na świecie i jakoś przeżyję :D Pozdrawiam I nie róbcie żadnych operacji!!

też tak mam ale chyba trochę mniej bo przy rodzinie lub kumplach czy kolegach i koleżankach nic mi nie jest tylko przed klasą lub nauczycielami

zabija mnie to buraczenie!!! Kuzwa,mam juz tego dosc!!!Ciagle sie czerwienie a ludziska sie gapia jakby nie wiem co to bylo!I wtedy czuje sie jeszcze gorzej!!! ... a mam pytanie do tych co sie nie czerwienia:jak wy odbieracie takich buraczacych sie ludzi?Co sobie o nich myslicie?To dla was smieszne,czy nie zrozumiele???

Mój boże! Życie mi się rozpadło, właśnie z powodu tego draństwa. Straciłem dziewczynę z mojej winy bo bałem się ludzi i przyszłości z tą fobią. Bałem się nawet ślubu. Jeśli jestem w centrum uwagi to okrutnie cierpię. Mam cholerną depresję już ponad pół roku. W pracy spotykam dużo ludzi, czasem zebrania - istna tortura w mojej głowie. W pracy też w końcu stracą cierpliwość do mnie. Żyć chcę ale już nie daję rady. Czy ktoś sobie z tym poradził? Czy jest jakaś chemia na to, czy zbierać na operację (lista skutków ubocznych jest masakrująca)? PS Resztki nadziei i wiary jeszcze mam - inaczej bym mnie już nie było.

up

up

up

mam ten sam kłopot to jest okropne!!! w mojej klasie ja mam tylko ten problem i to mnie bardzo boli bo nikt tego nie rozumie( najgorzej jest przy odpowiedzi ustnej- TRAGEDIA KATOSTROFA) NIE PANUJE NAD TYM, NIE DA SIę TEGO KONTROLOWAć, moja psychika totalnie siadła przez to, unikam kontaktów, jestem zamknięta w sobie jak widzę takich ludzi którzy takie cos mają to ich doskonale rozumiem i to jakos akceptuje ale jak to widze u siebie to sami wiecie:( :(

:(