FOBIA SPOŁECZNA, NERWICA

ehh, moje problemy...no tak ogolnie to wygladam na calkiem normalna...nawet by ktos nie pomyslal ze sobie z czyms nie radze... ale taka jest prawda ze wszystko to kwestia naszej psychiki...ja wiem ze sama sie nakrecam i to mi szkodzi...ale najwieksza sztuka dla mnie jest nastawic sie na tor pozytywnego myslenia... z tymi wystapieniami to jest porazka...chociaz to nie jest tak ze zawsze tak bylo...ostatnio sie tak stalo i teraz jak zbliza sie nastepne to caly czas mam w pamieci tamta sytuacje:/ ale stwierdzilam ze bede sobie wmawiac ze mam wszystko w d...e i ze jak komus sie nie podoba to niech nie slucha...co nie:) moze zaskutkuje

no ja swoich nie wyprawie bo wszyscy pewnie beda euro ogladac i nawet by nikt nie przyszedl hehe:)

ja to zmykam kochani... jutro musze wstac o czwartej do pracy,mam nadzieje ze sie spotkamy-towarzysze niedoli:p9ja juz zapisalam temat)

no to papa:) to ja tez spadam bo chyba nikogo juz nie ma, od uslyszenia:)

oj,autorko-to nie jest jescze tak zle z Toba ,jesli pomaga Ci samo nastawienie...mjak czytalas to chyba ja tutaj mialam najciezszy stan...,zadne nastawianie i motywowanie-poprostu strach mnie paralizowal,az robilam sie sztywna jedne z najgorszych momentow mojej choroby to te ,jak dojezdzalam do szkoly do wawy,w autobusach i tramwajach,tak balam sie ludzi i ich spojrzen ze w pewnych momentach bylam tak sztywna,ze o malo sie nie udusilam

a wiesz jak denerwujesz sie tylko w pewnych sytuacjach to sa takie leki przeciwlekowe(tylko do [psychiatry z tym trzeba niestety)ktorych nie bierzesz caly czas tylko przed stresujaca sytuacja(nie pamietam nazwy),sa super w chwilach gdy bylam jeszcze ciezko chora bardzo mi pomogly-super po nich pewnosc siebie i zero leku...a w jakim ja bylam stanie przeciez i mi pomogly...

oj wlasnie nastawienie nie pomaga:/ ale trzeba czegos sprobowac...w koncu nie mozna tak zyc...moze sobie jakos to wmowie. u psychologa bylam ale niestety wszystko kosztuje a za darmo to nikt nie chce pomoc:/ niestety takie realia:( no nic, to paola dobrej nocki i do uslyszenia, papa

to pa pa jak cos to jutro bede dopiero wieczorem i znajac zycie tyle sie wypowiedzi uzbiera,ze sie nie polapie tutaj:P a chcialam dodac ze teraz w pracy uchodze za osobe otwarta i towarzyska(a zylam juz prawie w odosobnieniu( wiec zycie moze sie odmienic tylko trzba chciec sobie pomoc... pozdrawiam wszystkich goraco!!! a i jeszcze jedno -nie ma naszym forum chamstwa i obludy i miejmy nadzieje ze sie ne wkradnie

elo,czy jest jeszcze z kims pogadac czy nie bardzo? nie ma nikogo kto kial lub ma takie leki?? a autorka moze sie odezwie

hejka paola, jestem dopiero dzisiaj...wczoraj pozno wrocilam i nic na forum nie napisalam

Ja męczyłam się przez ponad 5 lat, nie wiedząc co mi dolega. Niedawno skończyłam 29 lat, od 7 lat udaje mi się prawie normalnie funkcjonować w społeczeństwie, myślę, że znalazłam swoje miejsce na ziemi i wierzę, że i Wam się uda! Na razie wspomnienie tych pięciu najgorszych lat jest zbyt bolesne, wisiała nade mną groźba szpitala psychiatrycznego, a miałam zaledwie 18 lat. Może za jakiś czas napiszę więcej. To "COŚ" nadal we mnie jest, czuję to, czasem powraca, nauczyłam się z tym radzić, ale czy już zawsze będę się czuła inna od "normalnych" ludzi? Najgorszy jest ten żal, myślenie o tym "co by było gdyby...?"Gdyby mi się to nie przytrafiło, gdybym była "normalna", gdybym nie zrezygnowała ze studiów, gdybym tak bardzo nie bała się ludzi, ich spojrzeń, tego, że będę musiała się odezwać i znowu złapie mnie zanik głosu...jak teraz wyglądało by moje życie? Ale JEST DOBRZE ! Udało mi się, skończyłam naukę i pracuje w wymarzonym zawodzie (może nie na kierowniczym stanowisku, ale zawsze), w którym cały czas mam kontakt z ludźmi i MUSZĘ z nimi rozmawiać i patrzeć na nich, a oni patrzą na mnie, nie cierpię tego, ale lubię swoją pracę, dziwne uczucie. Trzymajcie się, walczcie o swoją młodość, o opanowanie tej choroby, szkoda życia na to!

Kochane, mam to samo co Wy...mam fobie spoleczna....napisz kolezanko nade mna, koniecznie jak udalo Ci sie pokonac to cholerstwo...moze mnie uratujesz, to rujnuje mi zycie...jutro napisze wiecej...tak sie ciesze ze znalazlam to forum:-):-):-) Czytalam przed chwila o metodzie lindena...tez poczytajcie.. The Linden Method Dobranoc fobicy!!!!!! :-)

angielsku

dzieki malutka za wpis:) fajnie wiedziec ze komus udalo sie wyjsc z tego:) jak bedziesz miala czas to napisz jak sobie poradzilas z tym wszytkim:) na pewno wszyscy tu na forum chcielibysmy to wiedziec:) p.s. a nasza paola gdzies zniknela:) odezwij sie jak mozesz:)

heloł...jest tu jeszcze ktos?

jak zaglądasz na to forum to daj znać czy fobia społeczna już przeszła