32 lata , co dalej?

Nie mam pracy ani dzieci. Mam męża. Niewem jak mam dalej układać życie które się nie układa. Ciagle jakieś problemy, brak pracy, pieniędzy , kredyt i wkoło to samo.Już pojawia się nadzieja , że coś się ułozy to znów pieprzony kryzys i te same problemy.

A ja mam prace, ale nie mam męża i dziecka.

"eeeela999" i "anuliciaaa" to moze zrobicie trojkat i bedziecie mialy wszystko... :P

ja mam prace( ale jej nie lubie, bo jest nudna), mam meza...nie mam dzieci...i wciaz nie jestem pewna, czy je chce miec:(tez mam kredyt na koncie..jakies to zycie do dupy

Cześć….ja też mam na karku 32 lata… Mam pracę….ale nie daje mi satysfakcji, radości i tak dalej….daje za to regularnie wypłatę :D ….w robocie szykują się zmiany, nie najlepsze wcale…. można podejrzewać, że w niedługim czasie zaczną się zwolnienia… nooo mimo, że z pracy aż tak zadowolona nie jestem…to stracić jej też nie chcę Kredyt też mam….cholera we frankach :O Dzieci brak….ale zamierzam nad tym popracować :P Mąż …. Już niedługo, na razie ma status narzeczonego

Cześć dziewczyny. Dołanczam do Was. Mam 34 lata, prace która w pewnym stopniu mnie satysfakcjonuje, brak kredytów, własne duże mieszkanie, brak mężczyzny i dzieci. Czasami czuje jakby życie uciekało mi przez palce, macie czasem podobnie?

Dziewczyny , nie rozpaczać....!! Ja mam 34 na karku , ciężką pracę i dwoje dzieci . Żony brak.Ale nie marudzę....:)

essen -a co sie stalo z twoja zona, jesli mozna zapytac?? ja tez mam wrazenie,ze zycie przecieka mi przez palce...ale ciesze sie chwila, ze mam dwie rece, dwie nogi i jestem zdrowa:) jakos to bedzie...

Znudziłem się jej , i odeszła . W dzisiejszych czasach to normalne .

Widzę, że nie tylko ja mam problemy.. .. ech to życie. Czy wszystko nie może być poprostu NORMALNIE TAK JAK POWINNO BYĆ.

Witam, a ja mam męża, dwójkę dzieci i życie szarej kury domowej, z którego nie umiem się wydostać. Szukam pracy, ale niedawno przeprowadziliśmy, z daleka od rodziny, od września moja młodsza mogłaby pójsć do przedszkola (kończy 3 lata), ale mam obawy. A z drugiej strony: szara codzienność kuchenno-sprzątaczkowa mnie przytłacza. Mąż mi mówi, że dziwaczeje, teściowa, że mam teraz wakacje. Ach, szkoda dalej pisać.... Pozdrawiam wszystkich, a szczególnie tych, którzy są w podobnej sytuacji. Może znajdzie się "dobrz dusza", która postawi mnie "na nogi".... trzymajcie się

Ja mam 32 lata. nie mam męża nie mam dzieci, nie mam zdrowia, jestem wykończona, mieszkam w domu z alkoholikami i chorymi psychicznie, taką mam rodzinę, nie stać mnie na mieszkanie, zarabiam 1100 zł. miesięcznie na rękę i codziennie wyję w poduszkę i żyję z dnia na dzień, nie mam siły na plany na przyszłość , nie mam sily na marzenia, życie odarlo mnie ze wszystkiego.

czuję pokrewieństwo...mam męża, nie mam dzieci- i na razie brak perspektyw aby mogły się pojawić, praca jest i oczywiście kredyt. Dookoła zagęszczają się pary znajomych z dziećmi i swoimi problemami a my już odstajemy z tym tematem na boku... jestem z Poznania email: em_mila@interia.pl

od 5 m-cy szukam pracy, nie mam męża, dzieci i rodziny i kredyt do spłacenia a oszczędności się kończa Ciesz się tym co masz

Każdemu doskwiera inny problem, a forum jest od tego aby każdy mógł podzielić się swoją troską i zrzucić z siebie choć odrobinę ciężaru. Nie narzekam: - na pracę-ciesze się ze jakąs mam, - męża, - a kredyt jest po to aby go spałać -bo dzięki niemu mamy mieszkanie i nie musimy się tułać po wynajmowanych mieszkaniach ale brakuje mi koleżanki, przyjaciółki z tą którą mogłabym się wybrać na kawkę

To i ja się przysiądę ;) Mam skończone 31 lat, męża i dziecko...nie mam pracy mam doła, bo szukam już tak długo...Męczy mnie już bycie gosposią...jestem jeszcze młoda i chcę żyć, a nie więdnąć zamknięta w czterech ścianach...muszę wyjść do ludzi bo...zwariuję! Dodrze wiedzieć, że nie tylko ja mam takie problemy...razem zawsze raźniej ;).

jestem koło 30-stki mam męża ,jedno dziecko , nie pracuję od czasu porodu ,tj4 lata zwolniłam sie sama bo chciałam wychowywać malucha ,teraz dostaje szału ,nie mieszkam w Polsce ,ale sa ogromne plany żeby wrócic w najbliższych tyg na stałe . cche sprzedać dom-kryys i kupców brak a drugi dom na kredyt . dostaje szału ....

kurcze a ja mam prace, męża cały dom na głowie, 3-je dzieci i już nie wyrabiam na zakrętach - na nic nie mam czasu...

kochani, razem zawsze raźniej. cieszę się, że w końcu "wylałam" swoje żale tutaj, troszke lżej. em_mila1978- ja z Poznania wyemigrowałam, szkoda, że wcześniej się nie spotkałyśmy - właściwie ten sam miałam problem (z kawką). tutaj problem kawki bardziej mi doskwiera, mam nadzieje,ze z czasem sie to zmieni. kto ma pomysły jak zmienić coś w życiu, by nie było tak szaro? pozdrawiam

danusian- a gdzie wyemigrowalas? Ja niestety tez daleko do domu rodzinnego, przyjaciol i tez doskwiera mi brak babskiego towarzystwa i plotek przy kawie czy drinku..

Nie zamierzam udzielać porad, każdy musi wg siebie orzec co dalej z moim życiem...czyli z Waszym. To nie takie proste doradzać nie znając się wzajemnie. Mogę polecić koleżance xyz, żeby pomyslała o dziecku, a okaże się, że zdrowie szwankuje i nie na tym etapie można się starać. Mam 35 lat, jakby w życiu swoje przeszłam. Dorobek rodzinny w postaci męża (niebawem pewnie ex:P) syna, pracę również mam, jak część z nas obarczona jakimiś kredytami. I wiecie co... Każdego dnia zapytuję siebie i co dalej...ale życie samo przynosi rozwiązania. W nowej pracywymagane były studia mgr, zatem poszłam...potem wymagania..język, poszłam na angielski...teraz życie sie popiętroliło...zatem pytam siebie co dalej....rozwód, separacja...co z mieszkaniem, co z dzieckiem, co z rodziną... Ale wychodze na słońce i dobrze mi w jego promieniach...musi jakoś być. Może jutro rano obudze się z jakimś genialnym pomysłem co dalej.......:) Chętnie zostanę z Wami troche poplotkować....kawy łyk złapać...teraz pędzę fryzować włosy, w końcu musze jakoś po babski wykorzystać urlop :D:D

Oj dziewczyny….troche tu pesymistycznie…. Ja nie jestem aż tak pesymizmem przesiąknięta. W sumie jestem zadowolona ze swego życia. Ponad 30 lat chodziłam wolno….bez żadnego konkretnego faceta, nie powiem czasem się dołowałam z jego braku, ale generalnie nie narzekałam. Przyjaciele, wyjazdy, wypady przenajróżniejsze wypełniały moje zycie. Od niecałego roku jestem zaręczona i planuję ślub Mam wielkie nadzieje, że ten związek nie będzie porażką, że pojawią się dzieci…i że nie zawita rutyna zbyt szybko :P Też chętnie przycupnę i poplotkuję z Wami o wzlotach i upadkach, radościach i smutkach :P .

bardzo się cieszę, że rozwijamy temat i jest tez troche ducha optymizmu (gratulacje Szara Ago - powodzenia, trzymam kciuki - mam nadzieje,ze słonce Ciebie nie opuści i wszystko się ułoży pomyślnie). Alabama32 - jestem teraz na Dolnym Śląsku. A gdzie Ty? może również? Pozdrowienia. Spotkajmy się jutro na wirtualnej kawie.

Danusian - wielka szkoda :( Poznań jest bardzo "caffe" a największe zagęszczenie przybytków brązowego ziarna jest na St.Rynku i w jego okolicach. Dziewczyny jak tam pisanki? co już zmalowałyście?

Cześć wszystkim, weekend minął....niestety. Okna umyte, pościel wyprana, idą Święta. A jak u WAS?

Puk, puk...dziewczyny co tak cicho? Em_mila78, ja też żałuję bardzo, bratnia dusza bardzo by mi sie teraz przydała.

a mogłam ją założyć, gdybym tylko bardziej się do sprawy przyłożyła. Nie wiem dlaczego nie szukałam, i nie wiem dlaczego tak mi się nie układało z mężczyznami (tzn. raczej nie wiem dlaczego ich nie kochałam, bo to dlatego się nie układało) Mam 37 lat i chociaż ciągle wyglądam młodziej i atrakcyjnie to straciułam wiarę w swoje szczęście. Jeszcze tylko cud może mnie uratować przed samotnym końcem :)

40-tki tez zakładają rodziny , rodzą dzieci. głowa do góry!!!Ja mam męża ale tak naprawdę nie stać mnie na dziecko a poza tym tak trudno świadomie się zdecydować , że to niemozliwe. Boże ja się zasiedziałam w wieku 32 lat i tak mi życie płynie !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Czasami mam siebie dość.

dokladnie zgadzam sie z Toba nigdy nie jest za pozno a wspolczesna medycyna czyni cuda jesli chodzi o macierzynstwo i nie mozna sie do tego zmuszac ze trzeba, ze wypada, ze wszyscy dookola juz maja a my nie mamy dzieci