próbować czy dać sobie spokój?

Dwa lata temu zaczęłam nową pracę. Trafiłam na młody zespół, z którym dość dobrze i szybko złapałam dobry kontakt. Wśród tych osób był m.in. chłopak, z którym często żartowaliśmy, dobrze nam się rozmawiało, itd. Z mojej strony nie było to nic więcej, chociaż większość wspólnych znajomych twierdziła, że z jego strony to coś więcej. Pół roku temu on zmienił pracę (komentując to, że teraz będzie mógł się ze mną umawiać), ja w tym samym czasie zakończyłam związek i kilka razy się spotkaliśmy. Szybko okazało się, że jemu faktycznie chodzi o coś więcej, były kwiaty za wycieraczką, miłe smsy, itp. Ja byłąm świeżo po zakończeniu związku, do tego coś zaczynało się dziać między mną i moim przyjacielem i kompletnie nie myślałam o tym koledze w tych kategoriach. Dlatego, kiedy zaczęły się jakieś wyznania, uczciwie powiedziałam, że bardzo go lubię, itd., ale nie jestem zainteresowana. Od tamtej pory kontakt mamy w zasadzie sporadyczny, przy okazji spotkań w większym gronie. Jakiś czas temu on zaczął się z kimś spotykać, z czego bardzo się cieszyłam, bo oznaczało to, że możemy już meić normalny kontakt. Jednak przy okazji jakiegoś kolejnego spotkania, spojrzałam na niego trochę inaczej i zaczynam żałować tamtej decyzji... Wiem, że nie układa mu się najlepiej w związku, mówi o tym bardzo otwarcie i na każdym kroku podkreśla, że to nie do końca to. Nie tylko w rozmowie ze mną, ale także z innymi. Co więcej powiedział wspólnej koleżance, że ja jestem najfajniejszą kobietą, jaką poznał, ale zrobił z siebie idiotę tymi wyznaniami i wszystko zepsuł (to fakt za dużo i za szybko chciał). Nie zaczęłam o nim myśleć dlatego, że z kimś jest, to nie to, chyba po prostu dorosłam do tego, żeby znowu tworzyć związek, bardzo go lubię i coraz częściej myślę w tych kategoriach. Ale on jest z tamtą dziewczyną, mieszka z nią, więc sama nie wiem, co zrobić, jak to rozegrać. Czy w ogóle robić cokolwiek. Co o tym myślicie?