Sprawy damsko-męskie

Chodzimy do jednej klasy w LO, bardzo się lubimy, śmiejemy, rozmawiamy... Kiedy nie ma mojej koleżanki z ławki, zawsze się do mnie dosiada - zupełnie jakby tylko czekał na taką okazję... Na wycieczce siedzieliśmy razem w autobusie, później też nie opuszczał mnie na krok. Wysłał mi swój wiersz. Mogę się mu bez obaw zwierzyć. Mówi, że imponuje mu moja postawa, poglądy; że jestem bardzo fajną koleżanką... No właśnie... Czy TYLKO koleżanką? Może po prostu za dużo sobie wyobrażam? Co robi chłopak, żeby dać dziewczynie do zrozumienia, że mu się podoba?

Proszę o odpowiedź.

Witaj, Powiem Ci tak. Jestem od Ciebie sporo starsza, mam 27 lat, męża, jakieś tam doświadczenia z mężczyznami, a i tak nie znam się na facetach. Są tacy, którzy twierdzą, że przyjaźń damsko - męska nie istnieje.... Z drugiej strony ludzie mogą się lubić i już i sporą sympatię ciężko odróżnić od głębszego zaangażowania, aż się coś konkretnego nie wydarzy.... Pozdrawiam Cię serdecznie

no nie wiem

Dziękuję Ci, Zielonooka Kobieto :) Przyznam szczerze, że należę do osób, które nie wierzą w przyjaźń damsko-męską. W każdym razie z mojej strony to jest chyba coś więcej...

Jeśli w grę wchodzi zwierzanie się z bardzo sobistych rzeczy, to już należy brać pod uwagę relacje przyjacielskie. Bardzo cenne, bo rzadko spotykane. Spróbujesz czegoś wiecej - zespujesz te relacje i wszystko się zakończy. :(

I tego właśnie boję się najbardziej :( Chociaż z drugiej strony, jeśli nie spróbuję, to po 20 latach może się okazać, że on też czuł do mnie coś więcej... i będę żałować. Tak, mogę mu się bez obaw zwierzyć i wiem, że zostanę zrozumiana. Nie chcę zniszczyć tej relacji.

a ile masz lat??

Misiek, "Chodzimy do jednej klasy w LO" co robić?

Ach! pierwsza miłość :)

Taaak... Coś mi się przypomina :P Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę, Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę; Jednakże gdy cię długo nie oglądam, Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam; I tęskniąc sobie zadaję pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie? Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu W myśli twojego odnowić obrazu? Jednakże nieraz czuję mimo chęci, Że on jest zawsze blisko mej pamięci. I znowu sobie powtarzam pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie? Cierpiałem nieraz, nie myślałem wcale, Abym przed tobą szedł wylewać żale; Idąc bez celu, nie pilnując drogi, Sam nie pojmuję, jak w twe zajdę progi; I wchodząc sobie zadaję pytanie; Co tu mię wiodło? przyjaźń czy kochanie? Dla twego zdrowia życia bym nie skąpił, Po twą spokojność do piekieł bym zstąpił; Choć śmiałej żądzy nie ma w sercu mojem, Bym był dla ciebie zdrowiem i pokojem. I znowu sobie powtarzam pytanie: Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie? Kiedy położysz rękę na me dłonie, Luba mię jakaś spokojność owionie, Zda się, że lekkim snem zakończę życie; Lecz mnie przebudza żywsze serca bicie, Które mi głośno zadaje pytanie: Czy to jest przyjaźń? czyli też kochanie? Kiedym dla ciebie tę piosenkę składał, Wieszczy duch mymi ustami nie władał; Pełen zdziwienia, sam się nie postrzegłem, Skąd wziąłem myśli, jak na rymy wbiegłem; I zapisałem na końcu pytanie: Co mię natchnęło? przyjaźń czy kochanie?