Wasze wyprowadzki z parnerami :)

Wasza pierwsza wyprowadzka- samemu czy z partnerem? W jakim wieku? I jeśli z partner(k)ami- to kto podjął taką decyzję? Mieliście już swoje mieszkania, czy zaczynało się od wynajmu? No i jakie uczucia Wam towarzyszyły? Były wątpliwości?? Powspominajcie i podzielcie się doświadczeniami.

poszło całkiem lekko, a z inicjatywą wyszedł mój facecik on miał 22, a ja 21 lat. teraz mamy 5 lat więcej, nadal razem i wszystko pięknie się toczy

pierwsza wyprowadzka - równoczesna ze studiami. najpierw stancja. potem zamieszkalam z chlopakiem. potem kawalerka.

ja 23 on 27, wlasciwie to jego dom, wiec tylko ja sie musialam wprowadzic :) sielanka trwa od kilku mies. :)

w wieku 19lat poszlam na studia 610 km od domu( całkiem sama), to chyba była pierwsza grubsza przeprowadzka :)

U nas to ja najpierw chciałam (bardzo) i zachęcałam swojego faceta. Mieliśmy wtedy 23 lata. W końcu się zgodził, powiedział, że tak mnie kocha iż zrobi to, chociaż w domu z rodzicami było mu bardzo dobrze. Nie żałujemy decyzji, dopiero wtedy wiele rzeczy pojęliśmy i zobaczyliśmy jak naprawdę się kochamy. Zaczęliśmy się bardziej zgadzać, wzrosło zaufanie i szacunek. Nawet jakby się nie udało, to bym nie żałowała.

Pierwsza moja wyprowadzka z domu rodzinnego była zaraz po maturze, wyjechałam na studia do innego miasta. Wynajęłam wraz z przyjaciółką kawalerkę. Po studiach wyjechałam za granicę, tam spędziłam dwa lata, pracowałam, dalej się kształciłam. Po tym czasie wróciłam, wynajęłam mieszkanie w jeszcze innym mieście, ale po krótkim czasie kupiłam własne mieszkanko, znalazłam pracę. Teraz mając 28 lat zdecydowałam się na kolejną wyprowadzkę, a dokładnie za namową narzeczonego. Mieszkam teraz u niego, mam blisko morze, tydzień temu znalazłam pracę i myślę, że tu już pozostanę. Uczucia towarzyszyły mi rożne, wyjeżdżając na studia a później do innego państwa - strach...obawa czy sobie poradzę itd Wyprowadzając się do faceta..tylko i wyłącznie szczęście ;)

Ja zauważyłam, że najczęściej to kobiety wyprowadzają się do swoich partnerów, właśnie za namową mężczyzn. :) U mnie też tak było, nie żałuję i faktycznie- relacje nam się poprawiły. Od momentu, gdy razem mieszkamy wszystko układa się idealnie.

ja swojego nie potrafię namówic chociaż bardzo bym chciała :(

"Ja zauważyłam, że najczęściej to kobiety wyprowadzają się do swoich partnerów, właśnie za namową mężczyzn. " dziwi Cie to? przewaznie po zamieszkaniu razem facetowi rosnie jakosc zycia :D

Nie, nie dziwi. :) Za dobrze mają, hehe.

moja pierwsza wyprowadzka tez była gdy wybierałam sie na studia, najpierw akademik, później wspólne mieszkanie z grupa studentów. teraz kolejna wyprowadzka z koleżanka do innego mieszkania.

moja pierwsza wyprowadzka - 1 klasa Liceum, do miasta 40 km od rodzinnej miejscowosci, więc praktycznie tego nie liczę. mieszkałam najpeirw sama potem z koleżanką. Uczucia? zadnych obaw, to bylo tak blisko że w kazdej chwili mogłam wrócic. 2. we wrzesniu zeszłego roku - w pazdzierniku zaczełam studia. Odleglosc od rodzinnego domu - 200 km. Mieszkam z koleżanką. Uczucia? Zaciekawienie jak to wszystko sie ulozy. 3. bedzie we wrzesniu, mój chłopak przyjezdza do tegoż miasta i bedziemy mieszkac razem (+ dwojka znajomych). Nieopisane szczescie, ale i pierwsze obawy, ze byc moze nie przetrwamy tej próby. Ale wiem ze warto spróbowac i sie starac, myslę ze nasza miłosc pomoże nam w ewentualnych konfliktach.