Zawiodłam się na koledze

Pawła poznałam na studiach. Od samego początku go polubiłam. Był taki pełen życia, pozytywnie zakręcony, można z nim było pogadać na każdy temat, w dodatku mieliśmy wspólną pasję, którą dzieliliśmy w wolnym czasie. Po jakimś czasie zaczęliśmy się sobie zwierzać. Kiedy dowiedziałam się o jego problemach z rodzicami i babcią, stał mi się jeszcze bardziej bliski, bo sama przerabiałam podobne sprawy i to wyczuliło mnie na sprawy ludzi zagubionych. Kolega ciągle do mnie dzwonił, twierdząc, że już nie wytrzymuje tej sytuacji, a ja jak głupia zawsze go pocieszałam. Dopiero po jakimś czasie zauważyłam, że on żeruje na mojej dobroci. Ciągle o coś prosi, próbuje naciskać na mnie, a jak mówię, że nie godzę się na to, obraża się jak głupia panienka. Tylko on się liczy, ma prawo się wtrącać w moje życie, krytykować. Lubię szczerość, ale wierzcie mi, jego zachowanie trudno zaliczyć było do normalnych. Cokolwiek zrobiłam, żeby mu pomóc, nigdy nie doceniał tego, że ktoś o niego dba. Potrafił mnie tylko krytykować, a jak potrzebowałam jego pomocy, często mnie ignorował. Kurcze, jak zwykle byłam za dobra