podlamana i to bardzo

z moim mężem jestem w sumie od 7 lat (od ponad roku małżeństwo) zaraz po ślubie zaszłam w ciąże- niestety na początku 4mc ciaza obumarla. spedzilam dwa tygodnie w szpitalu na wywolywanie poronienia. potem zmarl tragicznie meza brat rodzina meza nie dawala nam zyc, wykorzystywali, ponizali, traktowali jak smiecie wlacznie z tesciowa z ktora mieszkalam wyrzucili nasze rzeczy na prog- poszlismy do moich rodzicow po roku czasu staran zaszlam w ciaze , tym razem poronilam samoistnie w 2miesiace schudlam z nerwow 5kg i dalej wszytsko mi sie wciska do jedzenia na sile jem zeby rodzice sie nie darli razem z mezem ciezko sie mi pozbierac

współczuje :-( ale zawsze może być gorzej... masz męża i on ma ciebie. miłością zwyciężycie...

Wyprowadżcie się do innego miasta,wiem,że łatwo mi się mówi,ale ludzie tak robią..Tymbardziej macie łatwiejszą sytuację bo nie macie dzieciaczków.Pomyśl..sami,nowi znajomi,zero teściów,więcej luzu,mniej stresu i kto wie..może w końcu uda się donosić ciążę.. Pozdrawiam i główka do góry:)