Przeraża mnie co będzie dalej...

Powtarzam - nie szukaj usprawiedliwienia.

żonanieżona nie wiesz jak to jest ? ale wszystkie Twoje posty świadczą o jednym - ze jestes przekonana , że gdyby to był facet którego kochasz, to proza zycia i rytuna na pewno nie bylyby problemem w zwiazku ... tak w ogóle to strasznie pieprzysz :O dziecko pojawiło sie:" jak było na tyle dobrze, ze swierdziłam ze moze bedzie wszystko ok " ? co to w ogóle do diabła znaczy:O:O:O:O ?!??!?! juz nawet nie chce mi sie cytowac innych fagmentów ...

rozstanie rodziców to nie zawsze rozstanie z dzieckiem i trauma. Ja rozstałam się z ojcem mojego dziecka i dziś po latach mogę rzec, że ojciec dziecka w żadnym wypadku nie stracił kontaktu z własną latoroślą. Odprowadzał dziecko do przedszkola choć mieszkaliśmy w dwóch różnych miastach, chciec to móc. Był obecny bardzo często, kąpał dziecko, zaprowadzał i odprowadzał do przedszkola. Wszystko zależy od dagadania się rodziców. Po moim dziecku wiedzę, że jest szczęśliwe i to jest dla mnie najważniejsze.

Czasu już nie cofnę i w tym problem. Myslisz,że gdybyś cofnęła to twoje wybory byłyby lepsze? Może inne ale czy lepsze? Wiele jest w tym twojej winy ale również winy twojego partnera. Takie wzajemne przerzucanie się winą i odpowiedzialnością nic nie da. Sama musisz przyjąć odpowiedzialność za swoje postępowanie, twój partner - również.

Nie tłumacz się tylko przemyśl sprawę i porozmawiaj ze swoim facetem.

Enfant Terrible możesz uważąc że pieprzę, ale tak wtedy myślałam. aidragordhra to fajnie, że tak się ułożyło:) po imprezie pewnie by nie były lepsze, może i nawet gorsze. Nie lubię czuć się winna, ale chyba trzeba będzie coś z tym zrobić, bo bez sensu tak funkcjonować, bez celu.

trzeba będzie porozmawiać, tak na spokojnie. Dziękuję za wszystkie rady.Trzeba coś z tym życiem zrobic, bo pewnie jeszcze drugie tyle lat przede mna jak dobrze pójdzie i chce, żeby jednak trochę inaczej wyglądało to moje zycie niż teraz.

Witajcie , jak tak sobie poczytałam to chyba się pocieszyłam i stwierdzam że nie ma osoby , która by nie miała wątpliwości i chwiejności emocjonalnej w stanie tuż przed lub po rozwodzie. Ja mam dziś ku...skiego doła podjęłam decyzję o rozwodzie i zaczynają mnie gnębić pytania bez odpowiedzi, jestem dziś strasznie nieszczęśliwa mam 33lata nie mam dziecka i bede sama:) dramat, boję się że moja decyzja jest jakaś beznadziejna, że może nie widzę siebie, że może się myle, a z 2 strony nie chcę być tak nieszczęśliwa z tym facetem. Nie pasujemy do siebie: intelektualnie, emocjonalnie, temperamentalnie i wogóle, a ja próbuje z g...a bat ukręcić i do tego się obwiniam że jestem potworem bo nie jestem ideałem, mam w głowie sajgon i chciałabym uwierzyć że coś jeszcze mnie czeka. pozdrawiam wszystkich