Mam problem z wiarą...

Wychowuję się w rodzinie wierzącej. Mama i tata często przystępują do komunii i kontrolują czy ja też to robię. Twierdzą, że w moim wieku "nie można mieć aż takich grzechów". Od 2 lat przeżywam poważny kryzys. Nie czuję obecności Boga. Kiedy się modlę, czuję, że robię mówię sama do siebie. Próbowałam sobie wmówić, że Bóg naprawdę istnieje i mi pomaga. Bezskutecznie. W dodatku masturbuję się, a od niedawna uprawiam peeting z chłopakiem. Byłam u spowiedzi, obiecałam sobie poprawę, popłakałam się, poczułam głęboki żal... A na następny dzień zrobiłam sobie dobrze. Chodzę do kościoła co tydzień i przeżywam męczarnie. Mogę sobie czytania posłuchać, nawet staram się co nieco zrozumieć. Ale są takie momenty, kiedy kazanie poświęcone jest potępieniu dla "nieczystości". A ja się tutaj totalnie nie zgadzam. Oszukuję sama siebie. Jakąś godzinę temu przystąpiłam do komunii, aby w domu mieć spokój. Jestem totalnie zdezorientowana. Mówiłam mamie, że przeżywam kryzys. Jej odpowiedzią było, że "nie trzeba chodzić do kościoła, ale wierzyć trzeba". Co ja mogę poradzić na to, że nie wierzę? Coraz gorzej mi z tym ciężarem. Nie mogę się doczekać kiedy się wyprowadzę i przestaną sprawdzać praktykowanie "mojej religii". Moi rodzice, szczególnie matka są bardzo zasadniczy. Mój chłopak nie chodzi do kościoła, bo nie wierzy, też miał kryzys i stwierdził, że to nie ma sensu. Mama zapytała czy chodzi do kościoła. Odpowiedziałam: Nie. Ona: "To grzech, może go zaciągnij." Zdenerwowałam się i krzyknęłam, że nie ocenia się ludzi pod tym względem, że niech spojrzą na swoich znajomych, którzy są tak "święci", że co tydzień latają do spowiedzi, a pod konfesjonałem nigdy ich nie widziałam. Kto ma podobnie?

To nie średniowiecze,mamy XXI wiek,nie męcz się z tym zakłamanym kościółkiem i tymi pazernymi na kasę klechami!Po co tam łazic i się wkurwiać?

ile masz lat?

18

ja wychowałam sie w rodzinie głęboko wierzącej. W dzieciństwie chodziłam z nimi do kościoła. W okresie dojzewania nagle przestałam wierzyc, zdawało mi sie że to bujdy i po bierzmowaniu straciłam kontakt z kościołem. Wszystko byłoby ok gdyby nie to ze ostatnio chyba potrzebuje wiary, chcialabym móc polegac na opatrznosci w razie problemow, moc sie pomodlic o cos na czym mi zalezy... ale juz nie umiem do tego wrocic.

przeczytaj sobie książkę ''bóg urojony'' R. Dawkinsa

jestem jak najdalsza od krytykowania Twojej postawy. Rozumiem, że masz z tym problem. To co robisz nie współgra przecież z Twoją wiarą, z którą w dodatku masz trudności. Musisz sobie odpowiedzieć na pytanie, czy chcesz być osobą prawdziwie wierzącą i żyć według tych zasad, czy też nie.

chszescijanstwo jest jedna z bardziej pojebanych religii wg której trzeba ciagle zyc w poczuciu grzechu i nie cieszyc sie ze zwyklych ludzich pyjemnici takich jak sex. Nie powiem ze jestem niewierzacy ale mam naprawde spory dystans do tej całej filozofii niewatpliwie wymyslonych tylko i wyłacznie przez LUDZI a nie BOGA wiec naprawde zdystanus sie troche do koscioła bo wyjdzie ci to tylko na dobe, wierzyc to nie znaczy latac do koscioła co nie dziele zeby tam posiedziec i gapic sie w sufit

Uważam się za ateistkę, a do kościoła chodzę, by nie mieć problemów.

Jesli rodzice to na tobie wymuszaja a jest sporo takich przypadkow to rób to zeby sie odczepili twoja wiara to tylko TWOJA sprawa a nie ich;) Ja nie widze w tym nic zlego

to wiele wyjaśnia. W takim razie nie masz chyba wyrzutów sumienia z powodu tego co robisz ze swoim chłopakiem i sama ze sobą?

Bardzo dziękuję za wszystkie odpowiedzi. Nadal tkwię w martwym punkcie, ale się staraliście. Poszukam tej książki. :) Dzięki

tą książkę napisał ateista, który twierdzi, że Bóg jest wielkim wymysłem ludzkim i jako taki powinien być rozpatrywany. Tylko utwierdzisz się w swoich przekonaniach. Szkoda czasu na takie książki.

Nie mam wyrzutów sumienia :) Czuję się z tym dobrze. Mam jedynie wyrzuty sumienia, kiedy siedzę w kościele i marnuję czas, próbując przekonać się do rzeczy, których nie uznaję.

Masz 18 lat niedlugo zapene pójdziesz na studia zapewno do innego miasta tam nikt cie do tego nie zmusi;)

mogę zadać Ci intymne pytanie? Przez petting rozumiesz seks oralny, tak?

Ta książka to spojrzenie na "boga" jako na wymysł ludzkiego umysłu, więc mimo wszystko warto ją przeczytać. Chociażby z czystej ciekawości.

Zawsze uważałam, że młodzież, która chodzi do kościoła jest taka ułożona. Sama brałam udział w procesjach, nosiłam figurki, chętnie czytałam. Każda droga krzyżowa, roraty 2-3 razy w tygodniu, różaniec w październiku. W sumie podobają mi się te obrzędy, ale robię to bez wiary. Gorzej jeśli kościół chce sterować moim życiem, namawia na kogo mam głosować i zachęca do podpisywania różnych petycji.

Asasasaas masz 18 lat, jesteś dorosła dlaczego pozwalasz żeby rodzice dyrygowali Ci w co masz wierzyć a w co nie ? Powiedz im że wychowali Cię jak umieli, przekazali Ci wiarę w Boga ale na tym ich rola się kończy, spełnili już swój obowiązek. To czy ty teraz przejmiesz ich wiarę zależy tylko i wyłącznie od Ciebie. Zresztą Twoja matka dała Ci przecież przyzwolenie żebyś nie chodziła do kościoła więc w czym problem ? Nie chodź po prostu, a jak nie chcesz kłótni to mów że wiara to Twoja prywatna sprawa.

asasasaas - to Ty nie masz problemu z wiarą tylko z instytucją kościoła katolickiego.

Tak, oralny :) Kościół chyba nie jest pozytywnie do tego nastawiony?

ktośka: jej nie przeszkadza chodzenie do kościoła, tylko życie według zasad głoszonych przez kościół. Napisała przecież, że lubi te obrzędy i nabożeństwa.

asas: kościół nie akceptuje ani seksu oralnego ani masturbacji. Pisałaś wcześniej o pettingu: jest to pojęcie szerokie. Przez petting można rozumieć właśnie seks oralny, ale też takie pieszczoty jak głaskanie po policzku czy włosach, wszelki dotyk.

Owszem, kościół wydaje mi się śmieszny :) Oczywiście, mogę sobie chodzić, ale to co robię z chłopakiem albo sama to moja prywatna sprawa i chyba nikomu tym nie szkodzę? Czasem są takie momenty, kiedy ta wiara nagle przychodzi, chcę się zmienić, ale stwierdzam, że znów nie dam rady, że za dużo się ode mnie wymaga, a kościół mnie wręcz od tego Boga odsuwa, zniechęca.

Wiec miej swój rozum;)

czyli chcesz po prostu prowadzić życie seksualne sama i z chłopakiem, a jednocześnie lubisz też katolickie obrzędy. Przeszkadzają Ci tylko te nauki o życiu seksualnym, głosowaniu itd.

Karolination, tutaj mnie zaskoczyłaś :) Powiem coś jeszcze. Może to dziwne, ale na lekcji religii często zabieram głos i zadaję pytania. Pani katechetka chyba mnie lubi :) Ostatnio zapytałam o homoseksualizm. Czy ludzie innej orientacji muszą rezygnować z miłości do osoby tej samej płci czy powinni próbować "przestawić się na normalność"? Tutaj mnie zbyła. Okazało się, że owszem, orientacji człowiek sobie nie wybiera i sam homoseksualizm nie jest grzechem, ale próba wcielenia go w życie już tak. Nie rozumiem tego, jak ktoś jest inny, został już tak stworzony to musi się z tym kryć?

Karolination - przecież autorka wyraźnie napisała "Mam jedynie wyrzuty sumienia, kiedy siedzę w kościele i marnuję czas, próbując przekonać się do rzeczy, których nie uznaję."

Zdecydowanie śmierdzi mi tu prowokacją albo zdecydowaną niedojrzałością emocjonalną. Sex oralny to problem dla Kościoła, a nie dla osoby która wierzy w "boga". Jeżeli przeszkadzają Ci zasady głoszone przez Kościół, to odstąp od tej instytucji, ale to nie powinno umniejszać twojej wiary do "boga", o ile masz ją w sobie. P.s z tego co tutaj wypisujesz, to Ty masz kryzys ze sobą, a nie z wiarą.

kościół krytykuje akty homoseksualne, a nie same osoby homoseksualne. Jeżeli homoseksualista nie realizuje swych homoseksualnych skłonności, nie ma problemu.